கிஷோர் முத்துராமலிங்கத்தின் எழுத்து, நெறியாளுகையில் 21-11-2025 அன்று திரையில் முகங்காட்டியிருக்கிற ’மிடில் க்ளாஸ்’ திரைப்படம், தமிழ்த் திரைப் பட வரிசையில், இந்த ஆண்டுக் கணக்கில், குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டிய இன்னொரு படம் என்பதாய் நெஞ்சு நிமிர்த்திச் சொல்லலாம்- தூக்கி நிறுத்தப் போதுமான பக்கபலங்கள், ஆள் அம்பு சேனைகள் அதற்கு ஏதுமற்றபோதும்! ’முண்டாசுப்பட்டி’ முனிஸ்காந்தும், ’சென்னை 600028’ விஜயலட்சுமி அகத்தியனும் நாயக-நாயகியாக நடித்திருக்கிற இந்தப் படம், ‘மிடில் க்ளாஸ்’ பட்ஜெட் டில், நிறைவாகவே தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
நாயகன், நாயகி போக, முகம் தெரிந்தவர்களாகத் திரையில் வந்துபோகிறவர்கள், ராதாரவியும், வேல ராமமூர்த்தியும், காளி வெங்கட்டும், மாளவிகா அவிநாசும்! எனக்குக் கூடுதலாய்த் தெரிந்திருக்கிற ஒருவர் ’ஆலன்’ படப்பிடிப்பில் சந்தித்திருந்த சம்யுக்தா!
கதை சொல்லியிருக்கிற நேர்த்தி, ஒலி/ஒளி/இசைக்கோர்வையின் ஊடாகக் கதையினைத் தொகுத்து வெளிப்படுத்தியிருக்கும் திறம் (வலைத்தளம் தொடங்குவது, அதற்கான படப்பிடிப்புக் காட்சிகள் என்று ஓடிக் கொண்டிருக்கையில், நடுவே ஜோஸ்யம், அதுஇது என்று காட்சி போய்வருகையில், பின்னணியில் ஒலிக்கும் ‘யூ டியூபர் ஆயாச்சு’ பாடலும் இசையும் சிறப்பு), படத்தின் கருவில் அறிவுக்கும் உணர்வுக்கும் திருமுடி சார்த்தியிருக்கும் பாங்கு, கதையைத் தங்கள் தோள்களில் தூக்கிச் சுமந்திருக்கும் நடிக-நடிகையரின் பாவ வெளிப்பாடு, என்று தனித்து நின்று களமாடிக்கொண்டிருப்பது இம் ‘மிடில் க்ளா’ஸின் சிறப்பு! நம் சிந் தையைக் கிளறிவிடுகிற-ஒன்றுடன் ஒன்றாய்ப் பின்னிப் பிணைந்திருக்கிற-மூன்று வெவ்வேறு தளங்களில், ’மிடில் க்ளாஸ்’ பயணப்பட்டு, பார்ப்பவர் மன ங்களில், வாழ்வியலில் ஒவ்வொருவரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய சமூக ஒழுக்கக்தைப் பரிவுடன் விதைத்துச் செல்கிறது.
’மிடில் க்ளாஸ்’ (Middle Class)-’டூரி ஸ்ட் பேமிலி’ (Tourist Family), ‘மெட்ராஸ் மேட்னி’ (Madras Matinee), ’குட் டே’ (Good Day), 3 பிஎச்கே’ (3BHK), ’பைசன்’ வரிசையில், ஒலிப்பின் அலைவரிசைப் புழக்கத்தில் தமிழாகியிருக்கிற உலகப் பொதுச் சொல்லாய் ஒலிக்கிறது.
சுயத்தை இழந்து கிடக்கிற, அதையே தனக்கான சுயமாகச் சுமந்து திரிகிற நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தின் உள்ளே நடக்கும் அல்லுசில்லுகள் பற்றியது இந்தப் படத்தின் ஒரு தளம்!
’மிடில் க்ளாஸ்’ என்பது, முதலாளித்துவம் உற்பத்தி செய்துவைத்திருக்கிற, தொங்கலில் வாழ்வை நகர்த்தும், வௌவால் பிறப்புதான்! கிராமமோ நகரமோ, வாழும் இடத்தைச் சொர்க்கமாக்கிக் கொள்வது, அவரவர் கைகளில்தான்-மனசில்தான் இருக்கிறது என்பது புரியாமல், அக்கப் போர்களும், ஆவலாதிகளும் கட்டுக் கதைகளுமாய் நடைபோடும் இன்னொரு தளமும் இந்தப் படத்தில் இருக்கிறது. நகரமும், நிலப்பிரபுத்துவத்தைச் சாய்த்து, அதில் காலை மிதிக்கிற முதலாளித்துவத்தின் இன்னொரு பிறப்பும்தான்! அப்பா சிவபுண்ணியம், நகரத்தைவிட்டு, கம்யூனிஸ்டாகக் கிராமத்திற்கு வருகிறார். மகன் காரல் மார்க்ஸும் 60 ஆண்டுகள் கழித்து, நகரத்தைவிட்டு, அப்பாவின் பிள்ளையாய்க் கிராமத்திற்கே திரும்பி வருகிறார்-இது இந்தப் படத்தின் இரண்டாவது தளம்! இதுபோக, விடுதலைக் கருத்தியலாய், அமைதிக்கான வாழ்வியல் தத்துவமாய்க் கிராம/நகரக் காக்கைகள் ஒரேமாதிரியாய்த் தீர்ப்பளிக்கும் புது வாய்ப்பாடு, நமக்குச் சொல்லித்தரும் வாழ்வியல் ஒழுக்கப் பாடம்-இதன் மூன்றாவது தளம்! முன்னது இரண்டும், பொட்டில் அடித்தாற் போல் எழுதிச்செல்லும் தெரிபொருளாகும்! இருந்துகொண்டிருக்கிற வாழ்வியல் முறை அது! மூன்றாவது தளம், இரண்டினுள்ளும்-நடுத்தரக் குடும்பத்தின் அபரிமித ஆசை, கிராம, நகரப் பிரிப்பு ஆகியவற்றுள் பொத்தி வைத்திருக்கும் விரிபொருளுக்கானது-இருக்க வேண்டிய எதிர்கால வாழ்வியல் ஒழுக்க முறை -அது கம்யூனிசம்-சிகப்பியம்- என்பதைப் பேசக்கூடியது. விரிபொருளை ஒரு படைப்பு, தனக்குள் புதைத்து வைத்திருக்கையிலேயே, வாசிக்க வாசிக்க அது, இன்பிக்க வைக்கும் அழகுடன், புதுப்புதுக் கருத்துகள் மனதிற்குள்ளே மஞ்சள் குளிக்கத் தொடங்குகின்றன-‘மிடில் க்ளாஸ்’ திரைப்படத்தில், விரிபொருளுக்கான இருப்பு, மிக இயல்பாகவே, அமைந்திருக்கிறது-வாழ்வியல் தத்துவமும் (அறிவு), கண்ணைக் கசக்குதலும் (உணர்ச்சி) இரண்டும் பூரணமாய் இணைந்து, நம் மனத்திற்குள் மகிழ்ச்சியைத் தங்க வைத்திருக்கிறது என்பதில்தான், கிஷோர் முத்துராமலிங்கமும் அவரின் நடிகர்களும், தொழில் நுணுக்கர்களும் நம் அன்பிற்குரியவராகின்றனர்.
’மிடில் க்ளாஸ்’ படத்திலிருந்து எனக்குக் கிடைக்கிற ஒரு விரிபொருள் இப்படி அமைகிறது:-’’ஒவ்வொருவரும் உள்வாங்க வேண்டிய, போட்டியும் பொறாமை யுமற்ற போரற்ற ஓருலகிற்காய், இம் மண்ணிலே உருவான, வாழ்வியல் தத்துவமான–புத்தரின் ’தம்ம’த்தை (அறவழி வாழ்வுநெறி)-நகைச்சுவைத் தொனியில், எதார்த்தப் பின்புலத்தில், ஆசை-பேராசை/ கௌரவம்-வறட்டுக் கௌரவம்/ கோபம்-குணம், உறவு-உதவி எனும் சுக,துக்க வெடிச் சிதறல்களினூடே செதுக்கி வடிக்கப்பட்டிருக்கிற ஓர் அழகிய படம்- இங்குப் பாடமாயிருக்கிறது. வாழ்வில் தூய்மையைக் கடைப்பிடிப்பது ’தம்மம்’-அது, கள்ளமும் கெடுநினைப்பும் அற்றது; வாழ்வில் நிறைவினைத் தருவது ’தம்மம்’-அது, ஆசை அறுத்தல்; நிப் பானத்தில் (புலன் உணர்வுப் பற்றுகளின்மீது போதுமான கட்டுப்பாடு அல்லது விடுதலை) வாழ்வதே ’தம்மம்’- அது உயிர் வாழ்தலின் இன்பம்- மகிழ்ச்சியற்று இருப்பது, பேராசையின் விளைவு! எல்லாம் நிலையற்றது என்பதே ’தம்மம்’-அது பற்றற்றிருப்பது; நற்செய்கைகளின் மூலம் பொது ஒழுக்க நியதிகளை மேற்கொள்வதே ’தம்மம்’-பேராசையால் உந்தப்பட்டு, கோபத்தால் கொதித்து, ஏமாற்றத்தால் சூடாகி, மனம் சுமையாகி, மனம் அடிமையாகி, தங்கள் துரதிர்ஷ்டத்திற்காகக் கலங்கி, பிறரின் அதிர்ஷ்டத்திற்காக மயங்கி, மனிதர்கள் மனத்துக்குள் துன்பத்தையும் வேதனையையும் அனுபவிக்கிறார்கள். ஒருவாறாக, பேராசை, கோபம், ஏமாற்றம் ஆகியவை ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டால், மனிதர்கள் தம் துரதிர்ஷ்டத்திற்காகக் கலங்கவோ, மனத்தில் துன்பச்சுமையையும் வேதனையையும் அனுபவிக்கவோ மாட்டார்கள்’ (புத்தரும் அவர் தம்மமும், 3,3: 29-30). சிகப்பியமாக இது படத்திற்குள் பேசப்படுகிறது; அதுவும் காரல் மார்க்ஸ்- ஐக் கொண்டு பேச வைக்கப்படுகிறது!
ராஜஸ்தான் ராம்லால் சேட், தன் நன்றி விசுவாசமாக, காரல் மார்க்ஸிடம் கொடுத்திருந்த ஒரு கோடி ரூபாய்க் காசோலைக்காக (மனிதர்கள் பொதுவில் நல்லவர்கள். நம்பிக்கைக்குரியவர், ராஜஸ்தான் சேட்ஜியாகவும் இருக்கமுடியும் என்பதற்காக இச் சம்பவம்) ஒவ்வொருவரையும் அலைக்கழிக்க வைத்து, இறுதியில், ’கரைந்து உண்ணும் காக்கை’யிடமிருந்து (காக்கைக்குச் சோறு வைத்தல்-மிக்சர் வைத்தலும்கூட-பித்ருக்களுக்கான நினைவுக் கடன் எனும் இந்த மண்ணின் நம்பிக்கை), தன் தந்தையின் சிகப்பியத்தைத் (தன் தந்தையின் பித்ருவாய் நம்புகிற கருப்பியக் காக்கையிடமிருந்து) தான் கற்றுக் கொண்டதை, ‘பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல்’ எனும் வாழ்வியல் உண்மையாய் உலகிற்கு அறிவிப்பதுதான் இந்தப் படம்-‘மிடில் க்ளாஸ்’! வாழ்த்துகள்-கிஷோர் முத்துராமலிங்கம்!
’பாதை தெரியுது பார்’ தொடங்கி ‘விடுதலை 2’ வரைக்கும், சிகப்புச் சிந்தனை பேசும் மார்க்ஸியம்-தமிழ்த் திரைப்படங்களில் பலபடியாகப் பேசப்பட்டிருக்கிறது; கருப்பியம் பேசும் பெரியாரியமும்-திராவிட இயக்கச் சிந்தனையாளர்களால் அந்தவகையில் திரையில் கொண்டாடப்பட்டிருக்கிறது!
புத்தர்?-எம்ஜி ஆரின் பெரும்பான்மைப் படங்களில், திரைச் சட்டகத்தினுள் எங்காவது, ஒளிப்படமாக ஒளிர்ந்து கொண்டிருப்பார். ’புத்தன், ஏசு, காந்தி பிறந்தது பூமியில் எதற்காக? தோழா! ஏழை நமக்காக’ என்று எளியவர்களின் தோள்களில் கைபோட்டுப் பாடி, அந்தக் கருத்தை விதைப்பார். சரியாக 50 ஆண்டுகளுக்கு முன் புலமைப்பித்தனின் பாடல் வரிகளில் இதயக்கனி (1975) படத்தில் ’பாடுபட்டுச் சேர்த்த பொருளைக் கொடுக்கும் போதும் இன்பம்/ வாடும் ஏழை மலர்ந்த முகத்தைப் பார்க்கும்போதும் இன்பம்/ பேராசையாலே வந்த துன்பம் சுயநலத் தின் பிள்ளை/ சுயநலமே இருக்கும் நெஞ்சில் அமைதி என்றும் இல்லை’ என, இந்த ‘மிடில் க்ளாஸ்’ படத்தின் கருத்தை, அண்ணாவின் கொள்கையாய் பாடியிருப்பார். ’அன்னையின் ஆணை’ திரைப்படத்தில் முரசொலி மாறன் வசனத்தில், சிவாஜி ‘புத்தம் சரணம் கச்சாமி! சங்கம் சரணம் கச்சாமி! கச்சம் சரணம் கச்சாமி! என்று சாம்ராட் அசோகராக, பவுத்தம் பேசியிருப்பார். புத்தர் ’தம்ம’ மாய்ப் பரப்பிய பகுத்தறிவின்மேல் பற்றுக் கொண்டு, ஆரிய சனாதனத்திற்கு எதிராக எழுப்பப்பட்டதே திராவிடர் இயக்கம்-அதனால், தெரிபொருளாகவே புத்தரின் பெயர், திரையில் ஒரு மகான் என்பதாக ஏற்கெனவே புழக்கத்தில் விடப்பட்டிருக்கிறது.ஆர்வமுள்ளோரைப் புத்தரின் ’தம்ம’த்தைத் தேடிப் படிக்க வும் வைத்திருக்கிறது! பா. ரஞ்சித் ’தம்மம்’ என்றொரு படம் எடுத்திருந்ததை ஏதோ ஓர் ஓடிடியில் பார்த்ததாக, அரசல்புரசலான ஒரு மெல்லிய நினைவொன்று எனக்குள் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. நாற்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன், என் செண்பகம் தன் அன்புப் பார்வை அரும்பை என்மேல் செலுத்திய காலத்தில், அவர் எனக்கு வாசிக்கக் கொடுத்த முதற்புத்தகம் ஹெர்மன் ஹெஸ்ஸி யின் ‘சித்தார்த்தா’- சிறிய ஆங்கிலப் புத்தகம்தான்! அவர் தன் மகனுக்கு வாசிக்கக் கொடுத்த புத்தகமாகவும் அதுவே இருந்தது. அவனின் முதல் குழந்தை-என் பேரனின்-பெயர் சித்தார்த்தன்!... அந்தக் கதை இருக்கட்டும்!
இற்றைப் பொருளாதாயக் காலச் சூழலில், காரல் மார்க்ஸையும் புத்தரையும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் ஒன்றாய் நிறுத்தி, அவர்களின் அறிவியல்சார் மனித நேயக் கருத்தியலை, நமக்குள் உட்செலுத்தப் பார்க்கிறது இந்தப் படம்!
நல்ல மனிதர்களே படம் முழுக்க நிறைந்து நின்று, இந்த மண்ணையும் நம் மனசையும் அழகாக்கி இருக்கின்றனர். எல்லாக் கதாபாத்திரங்களும் வாழ்க்கையில் நாம் கடந்து வந்திருக்கிற யார் யாரையோ நமக்குள் சலனப்படுத்திவைத்து, மன நிறைவாகவும் மனசுக்கு நெருக்கமாகவும் இருந்து, ‘ஆசை அறுமின்கள் ஆசை அறுமின்கள்; ஈசனோடாயினும் ஆசை அறுமின்கள்; ஆசைப்பட ஆசைப்பட ஆய்வரும் துன்பங்கள்; ஆசை விடவிட ஆனந்தம் ஆமே!’ எனும் திருமூலரின் சங்கீதப் பாடத்தை நம்மிடம் நடத்துகின்றனர். படம் பார்த்து முடிந்து, படத்தை மனதிற்குள் அசைபோட்டபடி, திரையரங்கப் படிக்கட்டுகளில் கீழிறங்குகையில், ’நதியைப் போல நாமும் நடந்து பயன்தர வேண்டும்; கடலைப் போல விரிந்த இதயம் இருந்திட வேண்டும்; வானைப் போல பிறருக்காக அழுதிட வேண்டும்’ என்கிற புலமைப்பித்தனின் கவிதை வரிகள் மனதிற்குள் ரீங்கரிக்க, புத்தரின் தம்மத்தை நம் மனதிற்குள் அசைபோட்டு நடக்கையில், பேரின்பமாய் மனம் பூத்து நிற்கிற ஒரு நிறைவு நமக்குக் கிடைக்கிறது.
’தம்மம்’- வாழ்வியலுக்கான ஓர் அறவழித் தத்துவத்தை, இரண்டு மணி நேரக் கதையாகச் சொல்லி, மனதில் படிந்திருக்கிற ஆசை/ பேராசைக் கறையைக் கரைக்கப் பார்த்திருக்கிற ஒரு படம் இது! ’தானாக யாரும் பிறக்கவில்லை; எனவே தனக்காகவும் யாரும் பிறக்கவில்லை’ எனும் பெரியாரின் பொன்மொழியை அழுங்காமல், முழங்காமல், பார்ப்பவர் மனசுக்குள் சவக்காரம் போட்டுச் சலவை செய்யப் பார்த்திருக்கிற ஒரு படம். திரையரங்கினுள் படம் பார்த்திருக்கும் அந்நேரம், புறவுலகை மறக்க வைக்கிறதும், அரங்கினின்று வெளி வருகையில், நம்மைப் படத்தைப் பற்றியே நினைக்க வைக்கிறதுமான, இப்படியான படங்கள் தமிழில் எப்போதாவதுதான் வருகின்றன. வறட்டுக் கௌரவம், ஆதிக்க மனோபாவம், ஆசை அபிலாசைகளுடன், மின்மினிக் கனவுகளுடன் வாழும் நடுத்தர வர்க்கத்து ஒரு வகைமாதிரிக் (பொதுவுருமாதிரி-Type) குடும்பமான காரல் மார்க்ஸின், குடும்பக் கதை இது-’மிடில் க்ளாஸ்’! எல்லாக் கதாபாத்திரங்களுமே, வகைமாதிரி மனிதர்கள்தாம் (Human Types)! காரல் மார்க்ஸ், அவர் மாதிரிக்குணத்திற்கான ஒரு பொது உரு-வகைமாதிரி; அவர் மனைவி அன்புராணி, அவர் மாதிரிக் குணத்திற்கான ஒரு வகைமாதிரி! அவர்களின் பெண் மங்களா/ பையன் குமரன், உறவுகள், நட்புகள் (செங்குட்டுவன்/தாஸ்), குடியிருப்போர், வட்டிக்காரர், சேட்ஜி, துப்பறிவாளர் நிவாஸ், மனோதத்துவ நிபுணர் மாலதி என்று எல்லோருமே வகைமாதிரிகள்தாம் (Type Characters)! அவர்களை, அந்தந்தக் கதாபாத்திரக் குணங்களின் நீள, உயர, அகலங்களுக்குள் கொண்டுபோய் நிறுத்தத் தேவையில்லை. தொட்டுக் கொள்கிற ஊறுகாய் மாதிரி, ஒவ்வொருவரும் வகைமாதிரியாய் அவரவர் தேவைக்கு, அதற்குரிய அர்த்தத்துடன் வந்து, ‘தம்ம’த்தின் தத்துவத்தை விளக்குவதற்கு உதவுகின்றனர். இப்படிப் பார்த்தால், ‘தம்ம’த்தை விளக்குவதற்காக, ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும், அவரவர்கள் பங்கிற்குத் தானாக ஆஜராகின்றனர்; தானாகவே வெளியேறியும் போகின்றனர்.-இதற்குள், நம்மை வாய் பிளந்து பார்க்க வைக்கிற, ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்ப முரண்மோதுகை நாடகமும் நடக்கிறது என்பதே உண்மை!
கதை நாயகனாக முனிஸ்காந்த்-அவர்தான் குடும்பத் தலைவரான காரல் மார்க்ஸ்! அவரின் தடிமனான உடம்பும், வழுக்கை பரவத் துடிக்கிற தலையும், பருத்த வயிறும் அவரை அந்தப் பாத்திரமாக ஏற்றுக் கொள்வதில் எந்தச் சிரமத்தையும் எவருக்கும் உருவாக்கி இருக்கவில்லை. அத்தனைக் கனகச்சிதமாக அந்தப் பாத்திரத்திற்குப் பொருந்திப் போகிறார். மனிதர், பல இடங்களில் கண்கலங்க வைக்கிறார்-உரையாடல்களும், அதை நமக்குள் கடத்தும் அவரின் நடிப்பும், நம்மைப் பூரிக்க வைக்கின்றன. கண்ணீர் தானாகவே சுரக்கிறது. நகைச்சுவை நடிகரா இவர்? சந்திரபாபு, நாகேஷ், வடிவேலு ஆகியோர் அப்படி நம்மிடம் இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் நடிப்பு வாரிசாகவும் இதில் ஜொலிக்கிறார், முனிஸ்காந்த்! சரியான வாய்ப்புகள் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும்போது தான் அவர்களின் ஜொலிப்பும் வெளித்தெரிகிறது. அவர்மேல் திடமான நம்பிக்கை வைத்த நெறியாளுநர், நிச்சயம் பாராட்டப்பட வேண்டியவர்! முனிஸ்காந்த!-இன்னுமே தொடவேண்டிய உயரங்கள் உங்களுக்காகக் காத்துக் கொண் டிருக்கின்றன. நல்ல கதையும், நல்ல நெறியாளுநர்களும் உங்களைத் தேடி வரட்டும்- சிறந்த நடிகராய், இன்னும் இன்னுமாகப் பரிமளியுங்கள்!
கதை நாயகி விஜயலட்சுமி அகத்தியன்-அவர்தான் குடும்பத் தலைவியான அன்புராணி! என்னமாய் மிரட்டியிருக்கிறார்! திறமையாளர்கள் எங்கெங்கோ சிதறிக் கிடக்கிறார்கள். அவர்களைக் கொண்டுவந்து, அவர்களின் திறமைகளை வெளிப்படுத்த, அவர்களுக்குச் சரியான வாய்ப்புகள் வரவேண்டியிருக்கிறது. அப்படி இவருக்கு அமைந்துவந்திருக்கிற இந்த வாய்ப்பை, மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்தி இருக்கிறார்-100% ற்கும்மேல்! கோபம், குணம், எரிச்சல், ஏமாற்றம், பதைபதைப்பு, பாசம், சோகம், சல்லாபம் அனைத்தும் கூப்பிட்ட குரலுக்கு இவரிடம் ஓடி வருகின்றன. வாழ்த்துகள்!
அதென்ன, வாய்க்குள் டஸ்ஸு புஸ்ஸுன்னு (சேட்ஜிக்குத்தான்) நுழைய மறுக்கிற (நமக்குள், புரியும்படிக் கொண்டு சேர்க்கிற முயற்சியாய்) காரல் மார்க்ஸ் என்கிற பெயர்? ஒரு கதையை எப்படிப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்கு, அந்தப் பெயரே, நமக்குக் கைகாட்டித் திசைகாட்டத் தொடங்கி விடுகின்றது. ஊரில், பேரும் பெருந்தனமுமாக வாழும் சிவபுண்ணியத்தின் சிரேஷ்ட புத்திரன்தான் இந்தக் காரல் மார்க்ஸ்! அதென்னப்பா மீன் குழம்பு-சாம்பார்?-சிவபுண்ணியம் -காரல் மார்க்ஸ்’? அதற்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது, இருவருக்குள்ளும் பெயரில் முரண் இருப்பதைப்போலவே வாழ்வின் நகர்தலிலும் இருவருக்குள்ளும் முரணிருக்கிறது. சின்ன வயதில் அப்பா சிவபுண்ணியம் பேசுகிற காரல் மார்க்ஸ் தத்துவம், வேம்பாகக் கசக்கிறது இந்தக் காரல் மார்க்ஸுக்கு! சிவபுண்ணியம் கொடுத்த நிலத்தில், ஊர்ப் பிள்ளைகள், +1,+2 படிக்கும் புதிய பள்ளிக் கட்டடத்திற்கு, அவர் நினைவாக அவர் பெயர் சூட்டுகிறார்கள் ஊர்க்காரர்கள்!-காரல் மார்க்ஸின் குழந்தைகள் இருவருக்கும் சென்னையில் படிக்க, பணி நிறைவடைந்த ’லதா மேடம்’தான் அவர்களுக்கான கல்விக் கட்டணம் கொடுத்து உதவ வேண்டியிருக்கிறது-அந்த எரிச்சல் அவருக்கு, அவரின் அப்பாமேல்! ஊர்ப் பிள்ளைகளை ஊட்டி வளர்த்தால், தன் பிள்ளைகளுக்கும் யாராவது உதவுங்கரமாக இருப்பர் என்பதே இயற்கை செய்கின்ற விந்தை! இதுவும் ஒரு முரண் தான்! 65 ஆண்டுகளுக்கு முன்-1970 இல்- சிவபுண்ணியம் சென்னை யானைக் கவுனியில், தன் அம்மா பெயரில் சிறு ’மெக்கானிக்’ கடை வைத்திருக்கையில், அவருக்கு கம்யூனிஸ்ட் சித்தாந்தங்களில் ரொம்பவும் ஈடுபாடு உண்டாகிறது., அந்த நிலையில், சிறந்த முதலாளியாகத் தன்னால் இருக்க முடியாதென்று அவருக்கு மனசில் தோன்றுகிறது. ’எங்க ஊர்லெ ஏகப்பட்ட பிரச்சனை இருக்கு. அதையெல்லாம் முன்னெடுத்துப் பேசுறதுக்கு உருப்படியா ஒரு ஆள் கெடை யாது. அதனாலெ நான் ஊர்லெ இருக்கவேண்டிய கட்டாயத்துலெ இருக்றென்.. இந்தக் கடையெ நீ வச்சுக்கோ’ என்று கடையைத் தன்னிடம் வேலை பார்த்த ராம்லால் சேட்டிடம் தானமாகக் கொடுத்துவிடுகிறார். கடையில் இருக்கை யில் ராம்லாலுக்குத் தமிழ் எழுதக் கற்றுக் கொடுக்கிறார். வழக்கமான அப்பா, அம்மாவிலிருந்து எழுதக் கற்றுக் கொடுக்காமல், ’அறம்’ என்பதிலிருந்து எழுதச் சொல்லிக் கற்றுக் கொடுக்கிறார். நகரத்தில் பெற்ற அனுபவக் கல்வி அறிவால் கம்யூனிஸ்டாகி, கிராமத்திற்கு வந்து விடுகிறார் சிவபுண்ணியம்! ராம் லால் எப்படிச் சிவபுண்ணியத்திடம் வேலை கேட்டு வந்தார்? ராம்லாலின் குடும்பப் பின்னணி என்ன? கிராமத்தில், சிவபுண்ணியம் என்ன செய்கிறார்? என்ன போராட்டம் நடத்தினார் என்பதெல்லாம், ’தம்மம்’ பேசும் இந்தக் கதைக்குத் தேவையில்லாதது. சிவபுண்ணியம், ’எல்லாரும் எல்லாமும்’ என்கிற சம நீதி பேசுகிற கம்யூனிஸ்ட் தோழரின் ஒரு வகைமாதிரி என்பதை, நாம் புரிந்து கொண்டால் போதுமானது. அவர் ஊருக்குத் திரும்புவதற்கு, அது ஒரு காரணம் அவ்வளவே!
1970 களின் காலக்கட்டம் எனும்போது, 1975-1977 இன் அவசரநிலைக் காலக்கட்டத்தையும் அது நினைவுபடுத்தும். ஆனால், அந்தக் காலக்கட்டத்தின் எந்தவொரு அரசியல் சலனத்தையும் ‘மிடில் க்ளாஸ்’ போகிறபோக்கில் கூட காட்ட முற்படவில்லை என்பது முக்கியம். கதாபாத்திரங்களின் இருத்தல் நியாயம்-அதன் பரிமாணம் என்பது, தேவையானபோது கதையில் தங்களின் இருப்பிற்காகவும், கதையின் தர்க்கத்திற்கு ஏதோ ஒரு வகையில் உதவிவிட்டுப் போவதற்காகவுமே வரும்-அவ்வளவே! இந்த எழுத்துப் பிரதி, அந்தவகை யில் யோசித்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே அது புதியதாயிருக்கிறது. இத ற்குமுன் ஜனநாதனின் ‘பேராண்மை’ படத்தில், இம் மாதிரிக் கருத்தியல் வகை மாதிரிக் குணாம்சக் கதாபாத்திரங்களைப் பார்த்த நினைவிருக்கிறது.-புதிய அழகியலாய்! சொல்லவரும் கருத்திற்கு முன்னுரிமை தரும் உணர்வுபூர்வப் படைப்பான இதற்கும், ஜெர்மானியக் கவிஞர்-நாடகக்காரர் பெர்டோல்ட் பிரெக்டின் அழகியல் கருத்தியலுக்கும்/ கோடார்ட்டின் பிரெஞ்ச் திரைப்படங்களுக்கும் இலேசான ஒரு சம்பந்தம் இருக்கிறது. அது, இங்கு நல்லபடியாக உதவியிருக்கிறது.
சிவபுண்ணியம், வலது தோளில் சிகப்புத் துண்டையும் இடதுபக்க இதயத்தில் கம்யூனிசத்தையும் எப்போதும் சுமந்து கொண்டிருப்பவர்! பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புகிற பண்பாளர்! இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மன்னார்குடி முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர்- உண்மையில் வாழ்ந்து மறைந்திருந்த சிவபுண்ணியம்- ஏனோ நம் நினைவிற்குள் ஒரு வகைமாதிரிக் கம்யூனிஸ்ட்டாக வந்து நின்று குஷிப்படுத்துகிறார். இந்தச் சிவபுண்ணியத்தின் புத்திரன் படத்தின் நாயகன் காரல் மார்க்ஸ், ’காக்கா’விற்கு வடையைப் பிய்த்துப் போடுவதற்கே முகம் சிறுத்து எரிச்சல்படக் கூடியவர்! அறிவுரைகள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிற தன் அப்பாவை எப்போதும் அருவருப்பாகவே பார்ப்பவர். மனைவி தன் அப்பாவை, ‘பேருதான் சிவபுண்ணியம். அவராலெ ஒரு புண்ணியமும் இல்லெ’ என்று சிடுசிடுக்கும்போதுங்கூட,’செத்த ஆளெ ஏன் இப்ப வம்புக்கு இழுக்குறே. அந்த ஆள்மேலெ நானே அடங்காத கோபத்லெதான் இருக்கேன்’ என்று பக்கப் பாட்டுதான் பாடுகிறார் காரல் மார்க்ஸ்! அவர்களுக்குள் என்னதான் பிரச்சினை?
ஊரிலிருக்கும் மாறன் சொல்கிறார்:- ’ஒங்க அப்பா பேச்செக் கேட்டு நல்லாயிருந்தவுங்க நெறைய பேர் இருக்குறாங்க. ஒனக்குத்தான் ஒங்க அப்பா அருமெ தெரியலெ’ என்கிறார்.. ‘எதற்கும் ஆசைப்படக் கூடாது. இல்லாதவர்களுக்கு உதவணும்’ என்கிற அந்தக் கருத்தாய்த்தான் இருக்கும். அப்பா-மகன் உறவு என்பதும்கூட, சிகப்புச் சித்தாந்தத்தினைப் பல்லைப் பிடித்தாவது மெதுவாகக் காரல் மார்க்ஸுக்குப் புகட்டுகிற வகுப்பாக மட்டுமே நின்றுவிடுகிறது. கண்ணைக் கட்டிப் போடுகிற பாச உணர்வாக அது இல்லை; கண்ணைத் திறந்து உலகைப் பார்க்க வைக்கிற அறிவு விளக்காக அது இருக்கிறது. அப்பாவின் சிகப்புத் துண்டின் உடல் வாசத்தில் வளர்ந்ததாலோ என்னமோ,, உதவுகிற மனதுடையவராயும்-அடுத்தவர் பொருளுக்கு ஆசைப்படாதவராயும், பிரச்சனைகள் நெஞ்சைப் பிடித்து அழுத்துகையில் மட்டும், அப்போதைக்கப்போது பீர் குடிப்பவராகவும் (ஒரு கோடி ரூபாய் கைக்கு வருவது உறுதியானவுடன், தம்மத்தின் அறம் உள்ளத்தில் வேலை செய்ய ஆரம்பிக்கையில், மனம் நிறைந்திருக்கையில், பீர் குடிக்க மறுப்பவராகவும் இருக்கிறார்), ஊரில் நிலம் ஒன்று மட்டுமே வாங்கும் கனவிலிருப்பவராயும் இருக்கிறார், நம் கதையின் நாயகன் காரல் மார்க்ஸ்! அவர் மனைவி-கதை நாயகி, அன்புராணி என்கிற ‘சந்திரமுகி’ (இப்படித்தான் தன் மனைவி ’அன்புராணி மார்க்’ஸைச் செல்பேசியில் பதிவுசெய்திருக்கிறார் ஸ்ரீமான் காரல் மார்க்ஸ்-ஜெனிஃபர் மார்க்ஸ் மன்னிப்பாராக!), எதற்கெடுத்தாலும், குப்பென்று மூக்கு வேர்க்கும் ’அக்மார்க்’ கோபக்காரி அவர்! ’வரவு எட்டணா செலவு பத்தணா’ கதையாக, கவுரதிக்காக, வானத்தில் கோட்டைக் கட்டி வாழத் தன் புருஷன் காரல் மார்க்ஸைப் புழுங்கி எடுப்பவர். புருஷனுடன் போடும் சண்டையை, அங்குள்ள குடித்தனக்காரர் யாரும் பார்த்துவிடாதிருக்க, மகள் மங்களத்தை முன்கதவைச் சாத்தத் சொல்கிற ரகம் அவர்! காரல் மார்க்ஸோ தன் பக்கத்து நியாயத்தைக் குடித்தனக்காரர் கள் கேட்பதற்குத் தோதாகத் தன் மகள் மங்களத்தை முன்கதவைத் திறந்து வைக்கச் சொல்கிறவர்-எட்டிக்குப் போட்டியாய், எதிலும் மனக் குறுக்கத்துடன், எப்படியாவது கூரை ஏறிக் குபேரனைக் கண்டவிட அலைபவர்கள்! அவர்களின் வாழ்க்கை, அவர்களின் கைகளுக்குள் இல்லாமல், நடுத்த வர்க்கத்தின் பொதுக்குணமான, மெல்லுகிற ஊர் வாய்க்குள் அவலைப்போட அஞ்சி யும், ஆண்ட பரம்பரையாய்த் காட்டிக்கொள்ள அடிக்கடிப் பம்மியும், தங்கள் வாழ்க்கையைப் போலியாகவே வாழ ஆரம்பிக்கின்றனர்.
’ஊடல் காமத்திற் கின்பம்’ என்பதாய், அரட்டல் மிரட்டல் விரட்டலாய்க் கணவனைக் கடித்துக் குதறி, அடுத்த பொழுதில் கட்டிலில் புரட்டி எடுப்பதுமாய் அமையும் அவர்கள் வாழ்க்கை! லௌகீகத்தில் வெட்கப்பட்டு, சத்தமாய், ஊர்க் காதைத் திசைதிருப்ப, டிவியை அலற வைத்துவிட்டு, மின்சாரமின்றி அது நின்றுபோனபோதும் கூட, வெட்கமின்றி, சம்சாரத்தில் சமரசமின்றிக் ‘கூடி முயங்கி’க் கிடப்பவர்கள்-சம்பவங்கள் எல்லாமே அவர்களின் பந்தங்களைச் சொல்லிக் கடக்கிற வகை மாதிரிகள்தாம்!
நகரத்தின் இரைச்சலும் பரபரப்பும் நெருக்கடியும், கிராமத்தின் அமைதியும் சுயமும் விசாலமும் அத்தனை லாவகமாக ஒலிக்கோர்வைகளினுடாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் விதம் அருமை!
காட்சிகளைப் போர்த்துகிற அழகிய பாடல் வரிகளும், அவற்றை இங்கிதப்படுத்துகிற அழகிய இசையும், நம்மைக் கதைக்குள்ளேயே அமரவைத்து விடுகின்றன. ’இக்கரைக்கு அக்கரைப் பச்சை’ என்கிற கதையாய்க் ’கல்யாணமே பண்ணாம இருந்திருக்கலாம்’ என்கிற சம்சாரி காரல் மார்க்ஸின் நகரப் பொருமலும், கல்யாணத்திற்காக இன்னமும் நம்பிக்கையுடன் பெண் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிற பிரமச்சாரி மச்சான் மாறனின் கிராமக் குசும்பும் யதார்த்தம் பிசைந்திருக்கிற குரல்கள்!
தாமஸ் ஹார்டியின் ‘சொந்த ஊர் திரும்புதல்’ (Return of the Native) கதையை நினைவு படுத்தும் விதமாய்ச் சிவபுண்ணியத்தைப் போலவே, காரல் மார்க்ஸும், நகரத்தைவிட்டுக் கிராமத்திற்குத் திரும்புவதுமாக, உள்ளோடுகிறது இதன் கதை! தன் கொலைப் பசிக்குக் கிராமங்களைத் தின்று நகரங்கள் பெருத்துப் பிதுங்கி அலைவதும், உலகம் முழுக்கவும் இதுவே இருவேறு பிளவுகளாய்ப் பின்னிக் கிடப்பதும்தான் இயற்கையாயிருக்கிறது. கிராமங்களில்தான் இந்தியாவின் ஆன்மா இருக்கிறது என்பது காந்தியின் அமுதமொழி! அதற்குக் காரணம் பரபரப்பற்ற/ பாசாங்கற்ற எளிய வாழ்க்கை அங்குதான் இருக்கிறது என் பது ஒரு நம்பிக்கை-அங்குதான் சாதீயம் தன் குரூர நாக்குகளைப் புட்டத்திற்குள் ஒளித்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதும் உண்மையாயிருக்கிறது.
டிவியையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் காரல் மார்க்ஸ் வீட்டிற்குக் கீழ் வீட்டு முதியவர் வீட்டில் காந்தியின் படமும் அம்பேத்கர் படமும் புத்தர் படமும் ஒட்ட ப்பட்டிருக்கின்றன. இதன்மூலம், அமைதிக்குத் திரும்புதல் என்பது, பழமைக்குத் திரும்புதல் என்பதாய் அர்த்தப்பட்டுவிடக்கூடாது. அது அறிவியல் வளச்சிக்குப் புறம்பானது. ஆனால் மனிதனுக்குப் பரபரப்பில்லாத/ இயந்திரமாய் ஓடிக்கொண்டேயிராத ஒரு அமைதி மனதிற்குத் தேவைப்படுகிறது. கிராமங்கள் தோறும் கல்வி கற்றல் என்பதும், இன்று சாத்தியமாகி இருக்கிறது. கிராமமோ, நகரமோ, படத்தில் நாம் கடந்துபோகிற ஒரு வசனம் போல், வாட்ஸ் அப், டுவிட்டர், இன்ஸ்டாகிராம் ஆகியவை, கிராமங்கள், நகரங்கள் என்கிற பேதத்தைத் தகவல் தொடர்பில், அறிவுப் பரப்பில் பெருமளவு குறைத்திருக்கின்றன என்கிற உண்மையையும் ஒதுக்கிவிட முடியாது.
ஊரிலிருந்து பிழைக்கச் சென்னைக்கு வந்து அதற்கான கடைபோடும் இடம் திகைந்து வராததால், ஒரு ஒடைசலான இடத்தில் தங்கியிருக்கிற செங்குட்டுவனும் (பின்னணியில் ’சே குவேரா’ கட்-அவுட்), ஆட்டோ ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிற தாஸும்தான், எந்த எதிர்பார்ப்புமின்றி விரலுக்குத் தக்க வீக்கமாய்க் காரல் மார்க்ஸுக்கு உதவக்கூடிய ‘நெஞ்சத்து அகநக நட்பது நட்பு’ ரக நண்பர்கள். உடுக்கை இழந்தவன் கையாக ஓடிவந்து உதவக்கூடியவர்கள். இதெல்லாமே ’தம்மம்’ பேசுகிற, கஷ்டப்படுகிறவர்களுக்கு உதவுகிற நல்ல மனசுகள்தாம்! தாஸ் நகரவாசி-சென்னைக்காரர்/ செங்குட்டுவன் ஊர்க்காரர்-கிராமவாசி! செங்குட்டுவன் தாஸை வம்புக்கிழுக்க, சென்னையைக் குறி வைத்துத் தாக்க, அவர் எய்கிற அம்பு, ’இந்த நாக்குச் செத்துப்போன மெட்ராஸ்காரப் பசங்களுக்கு சமெச்சி நல்ல சாப்பாடு போடலாம்னுதான் பாக்குறேன்’ என்க, தாஸ், ’நாங்க எல்லாமே இங்கே நல்ல சோறுதான் திங்குறோம்’ என்பது, கிராம-நகர மோதலின் ஒரு சிறு சரடு! காரல் மார்க்ஸுக்கு இன்னொரு கிராமம்-நகரம் தொடர்பு என்றால், அது, கிராமத்திலிருக்கும் மச்சான் மாறனிடம் நிலம் தொடர்பாக அப்போதைக்கப்போது பேசுவதுதான்! கிராமமோ, நகரமோ, பவித்திரமாய் எதையும் உள்வாங்கிக் கொள்வது அவரவர் மனசைப் பொறுத்ததே! இல்லாவிட்டால் ’இக்கரைக்கு அக்கரை எப்போதுமே பச்சைதான்’! நமக்கு எப்படி அமைகிறதோ அதை ஏற்றுக் கொள்வதும் ஒரு வாழ்க்கை-அதைப் புரட்டிப் போட்டு மேலேறி வருவதும் இன்னொரு வாழ்க்கை! என்ன ஒன்று, இரண்டிலும் செயல் தூய்மையே முக்கியமானது. அதுவே மனசைச் சுத்தமாக வைத்திருக்கும்!
ஒரு கோடி ரூபாயும் பணமாகக் கையில் கிடைத்ததும், பூங்காவில் காரல் மார் க்ஸ் தன் நண்பர்களுடன் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறார். பணத்தை வைத் துக்கொண்டு பூங்காவில் ஏன் போய் உட்கார வேண்டும் என்கிற கேள்விகூட எழலாம். பவுத்த மணிமேகலையின் அட்சயப் பாத்திரம்போல் பசித்தவருக்கு (கஷ்டப்படுபவர்) உதவுதல் என்கிற வாழ்வியல் தத்துவம் காரல் மார்க்ஸால் அங்குதான் சுயமாக உணரப்படுகிறது-புத்தருக்கு ஒரு போதிமரம்போல அவருக்கு இந்த இடம்! காரல் மார்க்ஸின் மனம், கண்ணைத் திறந்து சுற்றிலும் பார்த்தபடி யோசிக்கிறது- அது ஒரு தியானம். பின்னணி இசையாக, பவுத்த மணிச் சத்தம் மட்டும் தனியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அருமை! சிகப்புத் துண்டு சிவபுண்ணியம், இவனின் சிறிய வயதில், இவனிடம் வைத்த வேண்டுகோள், காகத்தின் காட்சியாய் மனதிற்குள் சிவபுண்ணியத்தின் குரலில் கரைகிறது. ’தனக்கு மட்டும் கிடைக்கணும்னு நினைக்காமல் தன்னைச் சுற்றி இருக்கிறவர்களுக்கும் கெடைக்கணும்னு நினைக்குது பார், இந்தப் புத்தி மனுஷப் பசங்களுக்கும் இருந்தா எந்த உசுரும் நாதியத்துச் சாவாது… ஒலகத்திலயே பெரிய சேமிப்பு எதுன்னா மனுஷப் பய கஷ்டப்படுறதுக்கு ஒதவுறது தான்’. புத்தர் போதிமரத்தின்கீழ் ஞானம் அடைந்ததுபோல் இந்தக் காரல் மார்க்ஸிற்கு இந்தப் பூங்கா -அங்கிருக்கிற காகங்கள் ஞானத்தைத் தந்திருக்கின்றன. அடுத்தவனுக்கு உதவுவதற்குப் ’பணம் உள்ளவன் மட்டுமில்லை, ’மிடில் க்ளாஸ்’காரனும்கூட கஷ்டப்படுபவருக்கு உதவலாம்-உதவணும்’ என்கிற உள்ளத் தூய்மை பெறுகிறார் காரல் மார்க்ஸ்- ‘என் மனசு ஏன் பாரமாயிருந்ததுன்னு கண்டுபுடிச்சிட்டேன்…எங்க அப்பா நான் என்ன ஆகணும்னு நெனைச்சாரோ அதெமாதிரி ஆனாதான், இந்தப் பணத்தெ எடுக்க நான் தகுதியானவன். எங்க அப்பா இருந்து, இந்தக் காசை என்ன பண்ணுவாரோ, அதை நான் பண்ணனும். அப்படிப் பண்ணுனாதான் நான் எங்க அப்பனுக்குப் பிள்ளை’!
வாரிசு பற்றிப் புத்தர் கூறுகையில், ’தம்மமே தம்மத்தின் வாரிசாக இருக்க வேண்டு’மென்கிறார். சிவபுண்ணியத்தின் பிறப்பு வாரிசான காரல் மார்க்ஸ், இந்த இடத்தில், காரல் மார்க்ஸ்-புத்தரின் கருத்தியல் வாரிசாக-அதன்மூலம், அப்பா சிவபுண்ணியத்தின் கருத்தியல் வாரிசாகவும் மிளிர்கிறார்-இதுவே புத்தரின் தம்மம்! ’தமக்குரிய விடுதலையை ஒவ்வொரு வரும் தாமே முயன்று பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும்’ என்கிறது தம்மம். சொந்தமாக ஊரில் வாங்கிய நிலத்தில், இவருக்குப் போக, தேவையானவருக்கு விதை நெல்லைக் கொடுத்துப் பூரிப்படைந்த பேரின்பத்தில், நிலத்தில் அக்கடாவென்று படுத்து வானத்தைப் பார்ப்பதில், காரல் மார்க்ஸ் புவுத்தத்தில் இன்றைக்கான நிருவாண நிலையை அடைகிறார். இதைச் சொல்வதுதான் இந்தப் படம்! புத்தரின் தம்மத்தை வாசித்து முடித்த மனத் திருப்தி இந்தப் படத்தைப் பார்த்து முடிக்கையில் கிடைக்கிறது. அது, ‘மிடில் க்ளாஸ்’ திரைப்படம் செய்து காட்டியிருக்கிற நற்சாதனை! வாழ்த்துகள்