இது `கரப்பான்’களின் காலம்! அருவருப்பாகக் கருதி அடித்து ஒழிக்க நினைத்தாலும் எளிதில் அழியாத்தன்மையைக் கொண்டிருப்பதால் ஆட்சியாளர்களுக்கு சிம்ம சொப்பனமாக ஜந்தர் மந்தரில் கொத்துக் கொத்தாக சத்தமிட்டுக் கொண்டு ஆட்சியாளர்களுக்கு சவால் விட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த நேரத்தில் அரிசங்கர் எழுதி சமீபத்தில் வெளியான `கரப்பான்’ நாவலை வாசிக்க நேரிட்டது.
சில நாவல்கள் கதையைச் சொல்கின்றன. சில நாவல்கள் ஒரு காலகட்டத்தைப் பதிவு செய்கின்றன. இன்னும் சில நாவல்கள் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையையே நமக்கு அந்நியமாகத் திருப்பிக் காட்டுகின்றன. அரிசங்கரின் ‘கரப்பான்’ இந்த மூன்றாவது வகையைச் சேர்ந்த நாவல். நவீன நகர வாழ்க்கை, கார்ப்பரேட் உலகின் போட்டி, அதிகார அரசியல், தனிமை, உறவுகளின் விரிசல், வெற்றிக்கான வேட்டை எனப் பல அடுக்குகளை ஒன்றோடொன்று பின்னி, இன்றைய மனிதனின் வாழ்க்கைக்குள் இருக்கும் ஒரு ‘வெற்றிடத்தை’ நாவல் தொட்டுப் பார்க்கிறது.
நாவலின் மையத்தில் சுனில் இருக்கிறான். தொழில்முறை வாழ்க்கையில் வேகமாக முன்னேற வேண்டும்; மற்றவர்களை முந்த வேண்டும்; தோல்விக்கு இடம் கொடுக்கக் கூடாது என்ற மனநிலையுடன் வாழ்பவன். அவனைச் சுற்றி இருப்பவர்களும் அவனது வெற்றியை ரசிப்பவர்கள் இல்லை; அவன் எப்போது தடுமாறுவான் என்று காத்திருப்பவர்கள். இப்படிப்பட்ட சூழலில் அலுவலகம் என்பது வெறும் வேலை செய்யும் இடமாக இல்லாமல், அதிகாரமும் அச்சமும் போட்டியும் தொடர்ந்து இயங்கும் களமாக மாறுகிறது.
சுனில் தான் ’தனிமை’ப்படுத்தப்பட்டிருப்பதை உணரும் நேரத்தில் கோவிட் என்கிற பெருந்தொற்றால் நகரம் ஊரடங்குக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அதனால் அவனைப் பார்க்கவோ, உதவவோ யாரும் வரமுடியாத நிலை. நன்றாக இருந்த நேரத்தில் தனிமையையும் கோ-லிவ்விங்-ஐயும் விரும்பிய அவனுக்கு உடல் சுகவீனம் (பழைய பகையால் அவன் தாக்கப்பட்டு அடிபட்ட நிலையில்) ஏற்பட்ட நேரத்தில் யாராவது தன்னை வந்து, பார்த்து, உதவி செய்யமாட்டார்களா என்கிற ஏக்கம் தொற்றிக் கொள்கிறது. பணம் இருந்தால் அனைத்தும் சாத்தியம் என்று நினைத்தவனுக்கு காலமும் சூழலும் ஒத்துழைக்கவில்லை. அவனே அவனை வெறுக்கும்படி ஆகிறது.
இதுதான் ‘கரப்பான்’ நாவலின் முக்கியமான சமூகப் பரப்பு.
நாம் வாழும் உலகில் திறமை மட்டுமே முன்னேற்றத்தைத் தீர்மானிப்பதில்லை. சரியான தருணத்தில் சரியான மனிதருடன் இருப்பது, பிறரைத் தாண்டிச் செல்வது, தேவையான இடத்தில் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்வது, சில சமயங்களில் பிறர் வீழ்ச்சியிலிருந்து தன் உயரத்தை உருவாக்கிக் கொள்வது எனப் பல உளவியல்கள் நவீன பணிச்சூழலில் இயங்குகின்றன. அரிசங்கர் இதனைப் பெரிய கோஷங்களாகச் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் செயல்பாடுகளின் வழியே நகர்த்துகிறார்.
சுனிலின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையும் அவனது தொழில்முறை வாழ்க்கையிலிருந்து தனித்ததல்ல. வெற்றியை நோக்கிய அவனது தீவிரமான பயணம் அவனது உறவுகளையும் பாதிக்கிறது. திருமண உறவு, அன்பு, உடல், எதிர்பார்ப்பு, ஏமாற்றம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன.
‘கரப்பான்’ என்ற தலைப்பே நாவலின் மற்றொரு முக்கியமான திறவுகோல். அருவருப்பு, தாழ்வு நிலை அல்லது எளிதில் அழியாத தன்மை ஆகியவற்றின் அடையாளமாக இந்த உயிரினம் பார்க்கப்படுகிறது. தனக்கு யாரும் தேவையில்லை, தன்னால் எல்லாம் முடியும் என்கிற மிதப்பில் இருக்கும் சுனில், இந்நாவலின் இறுதியில் அனைவராலும் வெறுக்கப்பட்டவனாக ஆகிறான். உதவிக்கு ஏங்கும்போது ஏதோவொரு காரணத்தைச் சொல்லி யாரும் அவனுக்கு உதவத் தயாராக இல்லை.
காஃப்காவின் The Metamorphosis நினைவுக்கு வருவது தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் இந்த நாவல் காஃப்காவின் படைப்பை அப்படியே மீண்டும் எழுதுவதில்லை. மாறாக, இன்றைய இந்திய நகர்ப்புற வாழ்க்கையில் மனிதன் எவ்வாறு ஓர் அமைப்பின் சிறிய உயிரியாக மாறுகிறான் என்பதைக் காட்டுகிறது.
கரப்பான் என்ற உயிரினம் நமக்கு பொதுவாக அருவருப்பையும் அசௌகரியத்தையும் ஏற்படுத்தும். ஆனால் அதே நேரத்தில் அது எளிதில் அழிந்துவிடாத, எந்தச் சூழலிலும் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்ளும் உயிரினமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. இந்த இரு எதிர்மறை அர்த்தங்களும் சுனில் போன்ற மனிதர்களின் உலகத்திற்குப் பொருந்துகின்றன. வாழ்வதற்காகத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும் மனிதனா? அல்லது வாழ்வதற்காகத் தன் மனிதத் தன்மையையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழக்கும் மனிதனா? என்ற கேள்வியை தலைப்பு எழுப்புகிறது.
இந்த நாவலின் சுவாரஸ்யமான பரிசோதனை அதன் கதைசொல்லும் உத்திகளில் இருக்கிறது. சுனிலைச் சுற்றியுள்ள உயிரற்ற பொருள்களுக்குக் (சட்டை, முள் கரண்டி, ஒயின் க்ளாஸ், விஸ்கி க்ளாஸ் போன்றவை) குரல் கொடுத்து, அவற்றின் பார்வையில் அவனது வாழ்க்கையைப் பார்க்க வைப்பது ஒரு வித்தியாசமான முயற்சி. மனிதனைப் பற்றிய கதையை மனிதர்களால் மட்டுமே சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை இது உணர்த்துகிறது. அதோடு WhatsApp குழு உரையாடல்களையும் கதையின் ஒரு பகுதியாக்குவது, நமது சமகால தகவல் தொடர்பு உலகையே கதை சொல்லும் கருவியாக மாற்றுகிறது.
இதனுடன் எழுத்தாளர் தானே புனைவுக்குள் நுழைவதும், தனது படைப்பையும் இலக்கியச் சூழலையும் புனைவின் வழியே விமர்சிப்பதும் metafiction தன்மையை உருவாக்குகிறது. கதை என்பது ஒரு மூடிய அறை அல்ல; அது தன்னைப் பற்றியே கேள்வி எழுப்பிக் கொள்ளும் திறந்த வெளி என்ற எண்ணத்தை இந்த உத்தி வலுப்படுத்துகிறது.
அரிசங்கரின் மொழிநடை இங்கு இன்னொரு பலம். கதை நீண்ட விளக்கங்களில் தேங்காமல் வேகமாக நகர்கிறது. வாசகரை தொடர்ந்து அடுத்த பக்கத்துக்குத் தள்ளும் அந்த வேகம், கதையின் உள்ளடக்கத்திற்கும் பொருந்துகிறது. நவீன நகர வாழ்க்கையின் அவசரத்தையும் பதற்றத்தையும் வாசிப்பு அனுபவத்துக்குள்ளேயே உருவாக்குகிறது.
ஆனால் ‘கரப்பான்’ வெறும் Corporate politics நாவல் என்று சுருக்கிவிட முடியாது. அதன் அடியில் இருப்பது இன்னும் பெரிய கேள்வி: வெற்றி பெற்ற பிறகு மனிதன் எதை இழந்திருக்கிறான்?
பதவி கிடைக்கிறது. பணம் கிடைக்கிறது. சமூக அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது. ஆனால் அதற்கிடையில் உறவுகள் விலகுகின்றன; நம்பிக்கை குறைகிறது; தனிமை அதிகரிக்கிறது; இறுதியில் தன்னையே எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை வருகிறது. அந்த இடத்தில்தான் நாவலின் ‘கரப்பான்’ உருவகம் இன்னும் ஆழமானதாகிறது.
மனித வாழ்க்கையின் இலக்கு வெற்றியா, அதிகாரமா, மற்றவர்களை முந்துவதா — அல்லது இன்னொரு மனிதனின் அன்பையும் அர்த்தமுள்ள உறவையும் பெறுவதா என்ற கேள்வியை நாவல் வாசகரிடம் விட்டுச் செல்கிறது.
‘கரப்பான்’ வாசித்து முடித்த பிறகும் வாசகரை விட்டு உடனடியாக விலகிவிடாத நாவல். அலுவலகத்தில், நகரத்தின் பரபரப்பில், உறவுகளின் மௌனத்தில், நம்மைச் சுற்றி இயங்கும் போட்டியில் — எங்காவது ஒரு மூலையில் அந்தக் கரப்பான் மீண்டும் தென்படலாம்.
நூல் : கரப்பான்,
ஆசிரியர்: அரிசங்கர்,
பதிப்பகம்: எதிர் வெளியீடு,
விலை ரூ 250, பக்கங்கள்: 160