‘மகாபாரதம் இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த அரசியல் படைப்பு!’ - ஜெயமோகன் நேர்காணல்

நியூயார்க்கில் நடக்க இருக்கும் நியூயார்க் வாழும் தமிழ் இலக்கிய விழா மூலமாக ஒரு சர்வதேச கைக்குலுக்கலுக்கு நவீன தமிழ் இலக்கியம் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது. இதையொட்டி டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா நாளேட்டின் அசுடோஷ் குமார் தாக்கூருக்கு எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சமீபத்தில் அளித்த நீண்ட நேர்காணலின் தமிழாக்கம்.

உலகின் பழமையான இலக்கிய மொழிகளில் ஒன்றான தமிழ் மொழி இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலான  நீண்ட பாரம்பரியம் கொண்டது. இருப்பினும், அதன் நவீன இலக்கியம் அதன் சொந்த வீட்டிற்குள் உயிர்வாழ்வதற்கே போராட வேண்டியிருக்கிறது. இந்த உரையாடலில், ஜெயமோகன் அந்த பதற்றத்தை தீவிரமாக முன்வைக்கிறார். சமகால தமிழ் எழுத்தை நியூயார்க்கிற்கு கொண்டு செல்வது என்றால் என்ன, மொழிபெயர்ப்பு இயக்கம் கலாச்சார நினைவடுக்குகளை எவ்வாறு மறுசீரமைக்கிறது, இலக்கியம் ஏன் வெறுமனே கருத்து முரண்களை வெளிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக தரிசனத்தை  உருவாக்க வேண்டும் என்பதை அவர் பலவாறாகச் சொல்லிச் செல்கிறார். புராணம், தத்துவம், அரசியல் மற்றும் தனிப்பட்ட அனுபவங்களுக்கு ஊடாக, இலக்கியம் மற்றும் கலாச்சாரம் ஆகிய இரண்டும் இணைந்து தொழிற்படும் ஒரு செயல்திட்டத்தினை அவர் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார். வெளிநாட்டில் தன் இருப்பை நிறுவிக்கொள்வது மட்டுமல்ல, தமிழ் நவீனத்துவம் குறித்த தற்புரிதல் எவ்வாறு உள்ளது, அது எவ்வாறு புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதை மறுவரையறை செய்வது பற்றியது இந்த நீண்ட உரையாடல்.

உலகின் பழமையான இலக்கிய மொழிகளில் ஒன்று தமிழ். அதன் நவீன இலக்கியம் இப்போது நியூயார்க்கிற்கு வருவதன் அர்த்தம் என்ன?

ஜெ: ஆம், தமிழ் உலகின் மிகப் பழமையான மொழிகளில் ஒன்றாகும். இந்த நீண்ட பாரம்பரியம் நமது செல்வமாக இருக்கும் அதேநேரத்தில் சுமையாகவும் உள்ளது. தமிழ்நாட்டில், இலக்கியம் என்பது பண்டைய செவ்வியல் நூல்களை மட்டுமே கொண்டுள்ளது என்று பலர் நம்புகிறார்கள், மேலும் இந்த செவ்வியல் படைப்புகளுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் இலக்கிய விதிமுறைகளை நவீன எழுத்துக்கும் பயன்படுத்த முனைகிறார்கள். "பொன்னியின் செல்வன்" போன்ற எளிய வணிக ரீதியான நூல்கள் இரண்டு தலைமுறைகளாகத் தமிழில் நவீன இலக்கியமாகக் கருதப்பட்டதற்கான காரணத்தை இந்தக் கண்ணோட்டம் விளக்கக்கூடும்.

தமிழில் சிறந்த நவீன இந்திய எழுத்துக்கள் சில நம்மிடம் உள்ளன, ஆனால் அதற்கு போதுமான வாசகர்கள் நம்மிடம் இல்லை. நவீன தமிழ் இலக்கியத்தின் முன்னோடிகள் சமகால இலக்கியங்களை எழுதுவதற்கும், வாசிப்பதற்குமான நவீன அழகியலை உருவாக்க கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக போராடி வருகின்றனர். இந்தப் போராட்டம் இன்னும் தொடர்கிறது. இங்குள்ள கிட்டத்தட்ட அனைத்து முக்கிய படைப்பாளிகளும்,  பழைய பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளர்களைப் போலவே, இலக்கிய விமர்சனக் கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளனர். இதுவரை நானே கிட்டத்தட்ட ஐம்பதாயிரம் பக்கம் இலக்கிய விமர்சனத்தை மட்டுமே எழுதியுள்ளேன் என்றால் உங்களால் நம்ப முடிகிறதா?

எங்கள் முன்னோடி எழுத்தாளர்கள் சிறு பத்திரிகைகளில் எழுதினர், அதனால் அவர்களுக்கு ஒருபோதும் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட வாசகர்கள் இருந்ததில்லை. அவர்களுக்கு ஒருபோதும் பெரிய விருதுகளும் கிடைக்கவில்லை. நாங்கள் நவீன கணினி மற்றும் இணையத் தொடர்பைப் பயன்படுத்தி, நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு சிறிய மறுமலர்ச்சியை உருவாக்கினோம். தமிழ் எழுத்தின் அறியப்படாத ஆசிரியர்களைக் கௌரவிப்பதற்காக பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு இலக்கிய அமைப்பைத் தொடங்கினோம். மெதுவாக இந்த அமைப்பு அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பாவிற்கு விரிவடைந்தது. இப்போது எங்கள் இலக்கியத்தை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்த எங்கள் செயல்பாடுகளை மேலும் விரிவுபடுத்துகிறோம்.

இந்தத் தருணத்தைத் தமிழ் இலக்கியத்தின் விரிவாக்கமாகவோ அல்லது உலகளாவிய இலக்கிய கட்டமைப்புகளின் பரிசோதனையாகவோ நீங்கள் பார்க்கிறீர்களா?

ஜெ: ஆம், இந்த விழாவின் மூலம் தமிழ் இலக்கியத்தை உலகளவில் விரிவுபடுத்தத் திட்டமிட்டுள்ளோம். ஆனால் எந்த உலகத்தை நாங்கள் குறிப்பிடுகிறோம்? இலக்கியத்தில், பல வேறுபட்ட 'உலகங்கள்' உள்ளன. ஒன்று எளிய சமகால அரசியல் சொற்பொழிவுகள் மற்றும் சமூகக் கருத்துக்கள் நிறைந்த எழுத்தைக் கொண்டுள்ளது, மற்றொன்று நுகர்வோர் சார்ந்த வாசிப்பினை இலக்காகக் கொண்ட படைப்புகளைக் கொண்டுள்ளது. நாங்கள் கருத்தில் கொள்வது உலகின் மறுபக்கங்களைக் காட்டும் உலகளாவிய எழுத்தின் வகைமையை, இது மனித கலாச்சாரத்தின் ஆழத்தைப் படித்து புரிந்துகொள்வதற்கும் மனித மனதின் மகத்தான ஒற்றுமையைக் கண்டறிவதற்கும் அர்ப்பணிப்புடன் இருக்கும் வாசகர்களை ஈர்க்கிறது.

கடந்த ஆண்டு, ஜக்கர்நாட்டால் ஆங்கிலத்தில் வெளியிடப்பட்ட எனது சிறுகதைத் தொகுப்பு "Stories of the True" (அறம்) அமெரிக்காவில் FSG பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. இந்த ஆண்டு, அதே FSG எனது "White Elephant"(வெள்ளை யானை) நாவலை செப்டம்பரில் வெளியிட உள்ளது, அதற்கு முன், ஏப்ரல் மாதத்தில், இந்தியாவில் ஜக்கர்நாட்டால் வெளியிடப்பட்ட எனது "The Abyss" (ஏழாம் உலகம்) நாவலை அமெரிக்காவில் Transit Books வெளியிடும்.

எனது புத்தகத்தை விளம்பரப்படுத்த அமெரிக்கா முழுவதும் பயணம் செய்தேன். வாசகர்களுடனான உரையாடல்களின்போது இரண்டு தனித்துவமான எதிர்வினைகளைக் கவனித்தேன். முதலாவது இளம் வாசகர்களிடமிருந்து, குறிப்பாக பல்வேறு மூன்றாம் உலக நாடுகளைச் சேர்ந்த புலம்பெயர்ந்த மாணவர்களிடமிருந்து வந்தது. இரண்டாவது எதிர்வினை அமெரிக்காவில் பிறந்து வளர்ந்த இந்தியக் குழந்தைகளிடமிருந்து வந்தது. இரு குழுக்களும் புத்தகத்தைப் படித்து அதன் கருப்பொருள்கள் குறித்து தீவிர விவாதங்களில் ஈடுபட்டிருந்தது தெரியவந்தது. அவர்கள் தங்கள் கலாச்சார அடையாளத்திற்கான ஆழ்ந்த தேடலை வெளிப்படுத்தினர். மேலும் அது தொடர்பாக தங்கள் சொந்த நீதி உணர்வை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந்திருந்தனர். இது இன்று அமெரிக்காவில் வளர்ந்து வரும் ஒரு பிரச்சினையைப் பிரதிபலிக்கிறது.

இந்தப் புத்தகத்திற்கான வரவேற்பு, நவீன தமிழ் இலக்கியத்தின் முழுமையை அமெரிக்காவில் உள்ள இலக்கிய சமூகத்திற்கு வழங்க என்னைத் தூண்டியது. உலகளாவிய அறிவுசார் அரங்கில் ஒரு இடத்தைப் பெறுவது அத்தனை எளிதானது அல்ல என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். அது ஏராளமான சிக்கல்கள் மற்றும் மோதல்களைக் கடந்து செல்வதை உள்ளடக்கியது. இருப்பினும், எங்கள் இருப்பைத் தெரியப்படுத்த நாங்கள் எங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்கிறோம்.

நவீன தமிழ் எழுத்து என்பது விரிசல் மற்றும் கருத்து முரண்களிடையே பிறந்தது. உலகளாவிய இருப்பு அதனை மென்மையாக்குகிறதா, அல்லது கூர்மைப்படுத்துகிறதா?

ஜெ: உண்மையில், இலக்கியத்தில் 'கருத்து முரண்' என்பது ஒரு சிறிய விஷயம். சில நேரங்களில் இலக்கியம் கருத்து வேறுபாட்டிலிருந்தும் எழுகிறதுதான். ஆனால் அதன் செயல்பாடும் நோக்கமும் கருத்து வேறுபாடாக மட்டுமே இருக்க முடியாது.

நான் உறுதியாக ஒன்றைச் சொல்வேன்: இலக்கியத்தின் முதன்மையான சவால் கலாச்சாரத்தையும் வரலாற்றையும் 'உருவாக்குவது'. பொதுவாக, ஒரு காலகட்டம் அல்லது ஒரு சமூகம் கடந்த காலத்துடனோ அல்லது எதிர்காலத்துடனோ இயற்கையான தொடர்பைக் கொண்டிருப்பதில்லை. கலையும் இலக்கியமும் உண்மையில் இந்த தொடர்புகளை உருவாக்குகின்றன. நம் வாழ்வில், நிகழ்வுகள், தருணங்கள் மற்றும் நாட்களுக்கு இடையே உள்ளார்ந்த தொடர்பு இல்லை என்பது வெளிப்படையானது. நமது நினைவகம் மட்டுமே இணைப்பை உருவாக்குகிறது. கலையும் இலக்கியமும் 'மனிதகுலத்தின் நினைவுகள்'. வரலாறும் பிற அறிவு வடிவங்களும் இலக்கியத்திலிருந்து தோன்றி இறுதியில் இலக்கியத்திலேயே உறைகின்றன.

ஒரு பண்டைய சமூகமாக, தமிழர்கள் ஒரு சவாலை எதிர்கொள்கின்றனர். அவர்கள் தங்கள் அற்புதமான கடந்த காலத்தை, அதன் பெருமை மற்றும் அதன் குறைபாடுகள் இரண்டையும் முன்வைக்க வேண்டும். அவர்கள் கடந்த காலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடையே தொடர்புகளை உருவாக்க வேண்டும், அதே நேரத்தில் எதிர்காலத்திற்கான தொலைநோக்கு பார்வைகளையும் வளர்க்க வேண்டும். இந்த செயல்பாட்டில் கருத்து வேறுபாடு ஒரு பங்கை வகிக்கும் அதே வேளையில், முழு கலாச்சாரத்தையும் மறுபரிசீலனை செய்வதே முதன்மையான பணியாகும். உண்மையிலேயே சிறந்த எழுத்தாளர்கள் அனைவரும் கலாச்சாரம் மற்றும் வரலாற்றை உருவாக்கியவர்கள் என்றே நான் நம்புகிறேன்.

எங்களுக்கு இரண்டு தனித்துவமான கலாச்சார நினைவுகள் உள்ளன: ஒன்று இந்திய பாரம்பரியத்திலும், மற்றொன்று தமிழ்ப் பாரம்பரியத்திலும் வேரூன்றியுள்ளது, ஒவ்வொன்றும் அதனதன் தனித்துவமான பண்புகளைக் கொண்டுள்ளன. நான் "கொற்றவை" எழுதிய நானே "வெண்முரசு" எழுதியதற்கான காரணத்தை இது விளக்கக்கூடும். 'கொற்றவை' தமிழ்க்காவியத்திற்கு (சிலப்பதிகாரம்) புதிய வெளிச்சம் பாய்ச்சுகிறது, தமிழ்க்கலாச்சாரத்தின் கதையை ஒரு சமகாலச் சூழலில் முன்வைக்கிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, "வெண்முரசு" மகாபாரதத்தை நவீன வடிவத்தில், சமஸ்கிருத சொற்களைப் பயன்படுத்தாமல் தூய தமிழைப் பயன்படுத்தி மீண்டும் கூறுகிறது. ஆம், அந்த நாவல்களில் - ஆன்மீகம், கலாச்சாரம் மற்றும் அரசியல் - கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன, ஆனால் அவற்றின் பணி மேலும் விரிவானது.

உங்கள் கண்ணோட்டத்தை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்; இந்தியாவில், இலக்கியத்தில் மேற்கத்திய ரசனைகளுக்கு ஏற்ப செயல்படும் போக்கு உள்ளது. எழுத்தாளர்கள் பெரும்பாலும் சிக்கலான பிரச்சினைகளை எளிமைப்படுத்துகிறார்கள், மேற்கத்திய கதை பாணிகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள், மேலும் அதிகப்படியான வாய்மொழி விளக்கங்களையும் ஒருதலைப்பட்ச வாதங்களையும் வழங்குகிறார்கள், பெரும்பாலும் அழகியல் பரிசீலனைகளை இழக்கிறார்கள்.

எளிமையான அரசியல் சரியான தன்மையை முன்வைக்கும் எழுத்தாளர்கள் சாதாரண வாசகர்களிடையே பிரபலமடைவது மிகவும் இயல்பானது. பொதுவாக "கருத்து முரண்" என்பது அவர்களின் சொல்; அவர்கள் இந்திய கலாச்சாரம் மற்றும் சமூகம் குறித்த அவர்களின் எளிய விமர்சனத்தை விவரிக்க அதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். பாருங்கள், பழமையான மற்றும் மிகப்பெரிய வாழும் கலாச்சாரங்களில் ஒன்றிற்கு எதிராக கருத்து வேறுபாடு கொள்வது ஒரு எளிய பணி அல்ல. அவ்வாறு செய்ய, நீங்கள் சிறந்த காவியங்களால் உருவாக்கப்பட்ட இந்திய கலாச்சாரத்தின் முழுமையை எதிர்கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் அவற்றை மீண்டும் விவரிக்க வேண்டும்; நீங்கள் கூட்டாக ஒரு புதிய கலாச்சாரத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

ஆம், வெளிப்படையான சமூக விமர்சனங்களுடன் கூடிய எளிய இந்திய எழுத்து பெரும்பாலும் அழகியல் மற்றும் கலாச்சாரக் கூறுகளை விட எளிய மனிதநேயத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் பொதுவான மேற்கத்திய வாசகர்கள் மற்றும் விமர்சகர்களால் வரவேற்கப்படுகிறது என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். இந்தப் போக்கு தமிழ் இலக்கியத்திலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது, இது தமிழ்நாட்டிற்கு வெளியே அறியப்படுகிறது. "கிராண்டா" பத்திரிகைக்காக இந்திய இலக்கியம் குறித்த சிறப்பு இதழைத் திருத்தும் போது தாமஸ் மீனி இந்தப் பிரச்சினையை வலுவாகக் குறிப்பிட்டதை நான் நினைவில் கொள்கிறேன்.

ஒரு வலுவான ஆனால் சிறிய இலக்கிய இயக்கமாக, உலகிற்கு நம்மை உண்மையாக முன்வைக்க நாங்கள் பாடுபடுகிறோம். சராசரி மேற்கத்திய வாசகர் நமது இலக்கியத்தின் நுணுக்கங்களைப் புரிந்துகொள்வது எளிதல்ல என்பதை நாங்கள் புரிந்துகொள்கிறோம், ஆனால் தீவிர வாசகர்கள் எல்லா இடங்களிலும் இருப்பார்கள் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். அவர்கள் நமது எழுத்தின் உணர்வோடு இணைய முடியும்.

தெற்கு கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள ஒரு கல்லூரியில் ஒரு கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, "என்னைப் புரிந்துகொள்ள நீங்கள் கொஞ்சம் உழைப்பைச் செலுத்த வேண்டும், ஏனென்றால் நாங்கள் உங்களைப் புரிந்துகொள்ள இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக உழைத்து வருகிறோம்" என்று சொன்னேன்.

ஓர் இலக்கியம் அதன் சொந்த மண்ணிலிருந்து வெகுதூரம் நகரும் போது, முதலில் நிலைகொள்வது எது - வடிவம், நெறிமுறைகள் அல்லது நினைவுகள்?

ஜெ: நான் இதை உறுதியாகச் சொல்வேன்: "தரிசனம்". பின்நவீனத்துவ இலக்கிய விமர்சனத்தின் சில வட்டாரங்களில், இந்த வார்த்தை அவ்வளவு உவப்பானதில்லை என்பதை நான் அறிவேன், ஆனால் பின்நவீனத்துவத்தின் சகாப்தம் முடிந்துவிட்டது, இது டிரான்ஸ்மாடர்னிசத்தின் சகாப்தம். டேவிட் ஃபாஸ்டர் வாலஸ் கூறியது போல் நான் என்னை ஒரு 'டிரான்ஸ்மாடர்னிஸ்ட்' (பின்னைப்பின் நவீனத்துவவாதி) ஆகத்தான் கருதுகிறேன்.

மதிப்பீடுகளை உருவாக்குவதும், தரிசனங்களை அடைவதுமே இலக்கியத்தின் முக்கிய செயல்பாடு என்று நான் நம்புகிறேன். கனவுகளிலிருந்து வெளிப்படும் ஆழமான உருவகங்கள் மொழியைச் சந்திக்கும்போது தோன்றும் அழகியல் வடிவங்களின் மூலமே பெரும்தரிசனங்களை அடைய முடியும். தரிசனம், உருவகம் மற்றும் அழகியல் ஆகியவை மொழித் தடைகளைத் தாண்டி ஒவ்வொரு மனித மனதையும் சென்றடையும் மூன்று கூறுகள், ஏனெனில் அவை உலகளாவிய மனிதப்பண்புகள்.

இந்த விழாவில், தமிழ் பெரும்பாலும் ஆங்கிலம் வழியாகவே தொடர்புறுத்தப்படுகிறது. இதனால் எதுவும் இழப்பதாக உணர்கிறீர்களா?

ஜெ: ஆம், நிச்சயமாக, எந்த மொழிபெயர்ப்பிலும் ஒரு இழப்பு உண்டு. இருப்பினும், வாசிப்பு என்பது வாசகரின் கற்பனையில் நிகழ்கிறது, மேலும் மொழி அந்தக் கற்பனைக்கு ஒரு வாகனமாகச் செயல்படுகிறது. உண்மையில், வாசிப்பு என்பதே ஒரு வகையில் மொழிபெயர்ப்புதான்; நாம் ஒரு மொழியியல் வடிவத்தை நமது அனுபவமாக மாற்றுகிறோம். ஒரு நல்ல வாசகர் மொழிபெயர்ப்பின் இடைவெளிகளை எளிதாக நிரப்பி, மூலப்படைப்பின் உணர்வை கற்பனை மூலம் அடையமுடியும்.

தமிழ் எழுத்தில் மொழிபெயர்ப்புக்கு பெரும் தடையாய் இருப்பவை என்று எதைக் கூறுவீர்கள்? - மௌனம், தார்மீக மாற்றம், கலாச்சார உள்ளுணர்வு ...

ஜெ: எப்போதும் மொழிபெயர்ப்பிற்குத் தடையாய் இருக்கும் ஒன்று "நடை"தான். தமிழில் எனது நடைக்காக நான் கொண்டாடப்படுகிறேன்; அதை மற்ற மொழிகளில் மொழிபெயர்க்க முடியாது. தமிழ் என்பது பல அடுக்குகளைக் கொண்ட ஒரு மொழி: செவ்வியலுக்கு முந்தைய அரைப்பழங்குடிக் காலம், செவ்வியல் காலகட்டம், பக்தி காலகட்டம் மற்றும் நவீன காலம். நமக்கு ஒரு பெரிய நாட்டுப்புறப் பாரம்பரியம் மற்றும் கிட்டத்தட்ட பதினேழு தனித்துவமான வட்டாரவழக்குகள் உள்ளன. நான் பண்டைய தமிழில் ஒரு அறிஞராகக் கருதப்படுகிறேன், மேலும் நான் நிறைய நாட்டுப்புறக் கதைகளையும் தொடர்ந்து பயன்படுத்துகிறேன். ஒவ்வொரு முக்கிய படைப்புக்கும் நான் வெவ்வேறு தனித்துவமான எழுத்து நடைகளை உருவாக்குகிறேன். இதேபோல், தமிழில் ஒவ்வொரு முக்கிய எழுத்தாளருக்கும் அவரவருக்கான நடை மற்றும் கலாச்சாரத் தளம் உள்ளது, அவை மொழிபெயர்ப்பில் இழக்கப்படலாம்.

ஆனால் ஒரு நல்ல வாசகர் மொழிபெயர்ப்பின் போதாமைகளைத்தாண்டி அசல் படைப்பை அனுபவிக்க முடியும்.

ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது: கான்ஸ்டன்ஸ் கார்னெட், தஸ்தாயெவ்ஸ்கியையும் துர்கனேவையும் தனது அதே பழமையான மொழியில்தான் மொழிபெயர்த்தார், ஆனால் இருபது வயதில் கூட என்னால் மூலத்தில் அவர்களின் வெவ்வேறு பாணிகளைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

பல இளைய வாசகர்கள் முதலில் ஆங்கிலத்தில்தான் தமிழ் இலக்கியத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள். இது பாரம்பரியத்தைக் கைக்கொள்வதில் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துமா?

ஜெ: இல்லை, உண்மையில், அது தமிழுக்கு மேலும் தனித்த வண்ணத்தையும், அறிவுசார் ஒருமைப்பாட்டையும் கொண்டு சேர்த்தது. இப்போது, எனக்கு ஒன்பது ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் உள்ளனர், அவர்கள் அனைவரும் ஆங்கிலம் மூலம் தங்கள் படிப்பை முடித்து, முப்பது வயதுக்குப் பிறகுதான் நவீன தமிழ் இலக்கிய அறிமுகம் பெற்றனர். அவர்கள் ஆங்கிலத்தில் விரிவாகப் படித்தார்கள், ஆனாலும் கலாச்சார நம்பகத்தன்மை மற்றும் அழகியல் திருப்திக்கான விருப்பத்தை அவர்கள் இன்னும் வலுவாக உணர்ந்தார்கள். பின்னர் அவர்கள் தமிழ் நவீன இலக்கியத்தைக் கண்டுகொண்டனர். அவர்கள் வெற்றிகரமாகவே எழுதி மொழிபெயர்க்கிறார்கள்.

இலக்கியம் மொழியின் மூலமே சாத்தியப்படுகிறது. ஆனால் இலக்கியத்தின் உண்மையான அனுபவம் மொழிக்கு அப்பாற்பட்டது, அது மனிதகுலத்தின் கலாச்சார நினைவடுக்குகளில் உறைகிறது.

நாம் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்: வரலாறு முழுவதும் நமது முன்னோடி ஆசிரியர்கள் இயல்பாகவே இருமொழி பேசுபவர்களாக இருந்துள்ளனர். அவர்களுக்கு ஒரு தாய்மொழியும், மற்றொருஇணைப்பு மொழியும் இருந்தன. ஒரு காலத்தில் சமஸ்கிருதம் இணைப்பு மொழியாக இருந்தது, இப்போது இணைப்புமொழி ஆங்கிலம். இந்த மொழிகள் உண்மையில் வெளி உலகத்தை நமக்குத் திறந்து, மனிதர்களாகிய நமது பார்வையை மேம்படுத்துகின்றன.

தீவிர இலக்கியத்தை எதிர்கொள்ளும் வாசகர்களின் பாராமுகத்திற்கு அல்லது அலட்சியத்திற்கு எழுத்தாளர்களே காரணம் என்று நீங்கள் கருதவில்லையா?

ஜெ: இதற்கு என்னுடைய சொந்த அனுபவத்தின் மூலம்தான் பதில் சொல்ல முடியும். நான் தமிழில் எழுதத் தொடங்கியபோது, இருநூறு பிரதிகள் மட்டுமே அச்சிடப்பட்ட சிறிய பத்திரிகைகளில் மட்டுமே எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அது ஒரு அலட்சிய வட்டம் அல்ல; அவர்கள் தீவிர வாசகர்கள், நாங்கள் இலக்கியத்தைப் பற்றி மிகவும் தீவிரமாக விவாதிப்போம். ஒரு மாதத்தில் நான் கிட்டத்தட்ட நூறு கடிதங்கள் எழுதுவேன் என்றால் நம்புவீர்களா?

பின்னர் நான் எனக்கென 'சொல் புதிது' என்று ஒரு சிறிய பத்திரிகையைத் தொடங்கினேன். பின்னர் இணையம் வந்தது, அதைப் பயன்படுத்தி 2007 ஆம் ஆண்டில், நான் எனது சொந்த வலைத்தளத்தைத் தொடங்கினேன், அதுமுதல் தினமும் பதிவேற்றப்படுகிறது. (கடந்த 18 ஆண்டுகளாக, தொழில்நுட்ப காரணங்களுக்காக இது ஒரு நாள் மட்டுமே செயல்படவில்லை.) கிட்டத்தட்ட ஐம்பதாயிரம் வாசகர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் இதைப் படித்து வருகின்றனர், இன்று தமிழின் சிறந்த மற்றும் மிகவும் பிரபலமான இலக்கிய இதழ் இதுவே.

என்னுடைய கிட்டத்தட்ட எல்லா நாவல்களையும் சிறுகதைகளையும் எந்த விலையும் இல்லாமல் இதில் இலவசமாக வெளியிட்டேன். இது எனக்கென ஒரு உலகளாவிய வாசகர் வட்டத்தை உருவாக்கியது, மேலும் எனது வாசகர்கள் இந்தியாவிலும் வெளிநாட்டிலும் விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்தை உருவாக்கினர். தீவிர இலக்கியத்திற்காக ஆண்டுதோறும் மூன்று இலக்கிய விழாக்களை நடத்தி வருகிறோம், மேலும் மூன்று முக்கிய விருதுகளை வழங்குகிறோம். தமிழ் கலாச்சாரத்திற்கான (தமிழ்விக்கி) இலவச ஆன்லைன் கலைக்களஞ்சியத்தை ஏற்படுத்தி பராமரித்து வருகிறோம். இப்போது நாங்கள் நியூயார்க் இலக்கிய விழாவை நடத்த இருக்கிறோம்.

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குள், நாங்கள் ஒரு கலாச்சார இயக்கமாக உருவெடுத்தோம். பல்வேறு சகோதர அமைப்புகளை உருவாக்கி, கிராம மேம்பாட்டுத் திட்டங்களையும் கல்விப் பணிகளையும் நடத்தி வருகிறோம். தத்துவம் மற்றும் இலக்கியத்தை மேம்படுத்துவதற்காக "Unified Wisdom" - முழுமையறிவு என்கிற அமைப்பை உருவாக்கினோம். ஒரு மலைவாசஸ்தலத்தில் சொந்த இடத்தை வாங்கி, அங்கு ஒரு குருகுல முறையிலான நிறுவனத்தை அமைத்து, அங்கு ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் தத்துவம், கலை, இலக்கிய வகுப்புகளை நடத்துகிறோம்.

ஓர் எழுத்தாளரிடம் நான் சொல்வதெல்லாம் இதுதான்: வாசகனை நோக்கிச் செல்லாதே, அவனை ஒருபோதும் மகிழ்விக்க முயற்சிக்காதே, வார்த்தைகளை விற்பவனாக மாறாதே, எழுத்தை ஒரு குறிக்கோளாக எடுத்துக்கொள், வாசகர்களை உன்னிடம் இழுத்துக்கொள், உன் சொந்த வாசகர் வட்டத்தை உருவாக்கு. அதுவே உலகின் சிறந்த இலக்கியகர்த்தர்களின் வழி.

உங்கள் படைப்புகள் புனைகதை, தத்துவம் மற்றும் புராணங்களை உள்ளடக்கியது. இந்தியாவிற்கு வெளியே நீங்கள் வித்தியாசமாகப் படிக்கப்படுகிறீர்களா?

ஜெ: நான் அறிவியல் புத்தகங்களைப் படிப்பவனும் கூட. எனது முதன்மையான ஆர்வம் இந்திய தத்துவம் மற்றும் வரலாறு. வரலாற்றுக்கு முந்தைய உலகில் எனக்கு ஆழ்ந்த ஆர்வம் உள்ளது, எனவே நான் இந்தியாவிற்கு வெளியே பண்டைய நினைவுச்சின்னங்களைப் பார்க்க, குறிப்பாக குகை ஓவியங்கள், பாறை ஓவியங்கள் மற்றும் நடுகற்கள் போன்ற கற்கால எச்சங்களைப் பார்க்க விரிவாகப் பயணம் செய்கிறேன். உண்மையில், பண்டைய கற்கால எச்சங்கள் நிறைய இருக்கும் இடத்தில் அமர்ந்துதான் இந்தக் கேள்விக்கு நான் பதிலளிக்கிறேன்.

உங்கள் படைப்புகள் கலாச்சாரங்களைக் கடந்து பயணிக்கும்போது நிகழும் பிழையான வாசிப்புகளை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

ஜெ: நான் இதைச் சொல்வேன்: திபெத்திய பௌத்தம் உண்மையில் பௌத்தத்தைப் பற்றிய ஒரு பெரிய தவறான வாசிப்பு, ஆனால் அது தனித்துவமானது மற்றும் மனிதகுலத்திற்குக் கிடைத்த பெரிய புதையல். தவறான வாசிப்புக்கு மற்றொரு சுவாரஸ்யமான உதாரணம் இந்திய தியாசாபிகல் சொசைட்டி; அவர்கள் முழு இந்து கலாச்சாரத்தையும் மாயவாதத்தையும் தவறாகப் படித்தார்கள், ஆனால் அவர்கள் தங்கள் சொந்தக் கண்ணோட்டத்தை உருவாக்கினார்கள். இந்த வகையான தவறான வாசிப்பின் மூலம் உலகம் முழுவதும் மனித கலாச்சாரம் செழித்தது.

ஆனால் தவறான புரிதல் என்பது அடிப்படையில் வேறுபட்டது; இது பெரும்பாலும் அற்பத்தனத்தையோ அல்லது தீங்கிழைக்கும் நோக்கத்தையோ உள்ளடக்கியது. பொதுவாக அதில் கலாச்சாரம் குறித்த எதுவும் இல்லை; இது அதிகமாக அரசியல் மற்றும் அதிகாரத்துடன் தொடர்புடையது. உண்மையில், இலக்கியம் என்பது வரலாறு முழுவதும் அதிகாரத்தின் முரண்பட்ட பக்கங்களால் உருவாக்கப்பட்ட தவறான புரிதலுக்கு எதிரான ஒரு இடைவிடாத போராட்டமாகும்.

தமிழ் இலக்கியம் எப்போதும் சாதி, அதிகாரம் மற்றும் சமூக மோதல்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கவலைகள் வெளிநாடுகளில் "சூழலாக" மாறும் அபாயம் உள்ளதா?

ஜெ: சாதி எல்லா இடத்திலும் உள்ளது. பிரான்ஸ், ஜப்பானிலும் கூட தீண்டாமை இருந்தது. பிறப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட பாகுபாடும் அடிமைப்படுத்துதலும்தான் சாதி அமைப்பின் மையக் கருத்துக்கள்.

இன்று அமெரிக்காவில் கூட, மிகத் தெளிவான சாதி அமைப்பு நிலவுகிறது. அமெரிக்காவில், கருப்பினத்தவர்கள் தலித்துகளுடன் ஒப்பிடத்தக்கவர்கள், இன்னும் பலர் சேரிகளில் வசிக்கிறார்கள். அமெரிக்காவிலும் பிரிட்டனிலும் பயணம் செய்யும் போது ஒருவித பாகுபாட்டை நானும் எதிர்கொண்டேன். எனது "Stories of the true" படித்த பிறகு, எத்தியோப்பியாவைச் சேர்ந்த ஒரு அமெரிக்க மாணவி கண்ணீருடன் என் கையைப் பற்றிக்கொண்டார். இங்குள்ள சாதியின் மையப் பிரச்சினைகளை அவளால் எளிதாக அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியும்.

அதிகாரமும் சமூக மோதலும் எல்லா இடங்களிலும் உள்ளன, இலக்கியம் எப்போதும் அவற்றுக்கு எதிராகப் போராடுகிறது. கற்பனை செய்து பாருங்கள், நான் இன்னும் டால்ஸ்டாயைப் படித்து வருகிறேன்;  அவரது காலத்தின் சமூகப் போராட்டங்களும்,  அதிகார அமைப்பும் இப்போது எங்கும் இல்லை. அந்தப் படைப்பு இன்னும் என் ஆன்மாவில் அதிர்வலைகளை ஏற்படுகிறது. ஏனெனில் அதன் ஆன்மீகம் காலம் கடந்தது. மோதல்களும் போராட்டமும் காலத்தால் வரையறுக்கப்பட்டவை மற்றும் பிராந்திய ரீதியானவை, ஆனால் நீதி மற்றும் சுதந்திரத்திற்கான மனித உணர்வு காலத்தால் வரையறுக்கப்பட்டவை மற்றும் உலகளாவியவை.

இலக்கியம் அதன் உடனடி சமூக அழுத்தங்களிலிருந்து விடுபட்டால் அதன் அரசியல் தீவிரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியுமா?

ஜெ: ஓர் இலக்கியப் படைப்பின் அரசியல் உண்மையில் வாசகரால் உருவாக்கப்படுகிறது. எனக்கு, மகாபாரதம் இந்தியாவின் சிறந்த அரசியல் படைப்பு. எந்தவொரு நவீன படைப்புகளையும் விட இந்தியாவின் தற்போதைய அரசியலைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும். இறுதியில், அதன் அதிகாரப் போராட்டம் என்ன? பிராமண மற்றும் க்ஷத்திரிய கூட்டணி ஆரியவர்த்தத்தை ஆட்சி செய்தது. புதிதாக உருவான யாதவ சக்தி தலித்துகளுடன் (அசுரர்கள்) சமரசம் செய்து அவர்களைத் தோற்கடித்தது, இல்லையா?

படைப்பு எழுத்து என்பது பிரச்சாரப் பொருள் அல்ல. ஒரு எழுத்தாளர் அரசியல் ரீதியாக நன்கு படித்தவர் அல்லது ஆர்வலர் அல்ல; அவர் நேரடியாக அரசியலை எழுதுகிறார் என்றால், அவர் உண்மையில் வேறொருவரின் கருத்துக்களை எதிரொலிக்கிறார். பிறகு நான் ஏன் அவரைப் படிக்க வேண்டும்? நான் அசல் குரலைப் படிக்க விரும்புகிறேன்.

ஓர் எழுத்தாளரின் நோக்கம் மொழியில் வாழ்க்கையை மறுசீரமைத்தல் மற்றும் மறுசீரமைப்பதன் மூலம் கலாச்சார நினைவுகளையும் கனவுகளையும் உருவாக்குவதாகும். ஆம், அது இயற்கையாகவே அரசியல் கூறுகளைக் கொண்டிருக்கும், மேலும் வாசகர்கள் அதை ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலில் விளக்க முடியும். தனிப்பட்ட அரசியல் பார்வைகள் ஓர் எழுத்தாளரின் எழுத்தைப் பாதிக்கக்கூடாது; அவர்கள் அவ்வாறு செய்தால், எழுத்து நம்பகத்தன்மையை இழக்கும்.

நல்ல எழுத்து என்பது உடனடி யதார்த்தங்களிலிருந்து வெளிப்படுகிறது, ஆனால் அது காலத்தால் அழியாத ஒன்றை உருவாக்குகிறது, மேலும் அதன் மதிப்பு அந்த வற்றாத விஷயத்தால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

இலக்கிய விழாக்கள் பெரும்பாலும் வேகத்தையும் செயல்திறனையும் முன்னிலைப்படுத்துகின்றன. இதுபோன்ற இடங்களில் இலக்கியம் எதை இழக்கிறது?

ஜெ: பொதுவாக ஒரு விழா என்பது எந்தவொரு கலை வடிவத்திலும் நுழைவதற்கு சிறந்த வழியாகும். விழா மனநிலை புதியவர்களைக் கலை மற்றும் இலக்கியத்தில் ஈர்க்கிறது.

இரண்டு வகையான இலக்கிய விழாக்கள் உள்ளன: ஒன்று நாம் ஏற்பாடு செய்யும் விழாக்களைப் போன்றது, மற்றொன்று பெரிய நிதி ஆதாரங்களால் நிதியளிக்கப்படும் ஒரு பெரிய நிகழ்வு.

எங்கள் நண்பர்கள் மற்றும் வாசகர்களின் நிதியைக் கொண்டு எங்கள் விழாக்களை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்கிறோம். நாங்கள் தீவிர இலக்கியத்தில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தினோம், மேலும் பங்கேற்பாளர்களின் எண்ணிக்கையையும் கட்டுப்படுத்தினோம். எனவே தீவிர இலக்கிய விவாதங்கள் சாத்தியமாகி வருகின்றன, மேலும் எந்தவொரு இலக்கிய ஆர்வலரும் ஒரு விழாவில் கலந்துகொள்வதன் மூலம் நேரடியாக இலக்கியத்தின் முக்கிய ஓட்டத்தில் குதிக்க முடியும்.

பெரிய இலக்கிய விழாக்கள் மற்றொரு வகையான அனுபவத்தை வழங்குகின்றன; அவை எழுத்தாளர்கள் மற்றும் புத்தகங்களைக் காட்சிப்படுத்துகின்றன. அவை உலக இலக்கியத்தை ஒட்டுமொத்தமாக வழங்குகின்றன. ஆம், அவற்றுக்குப் பல வரம்புகள் உள்ளன. அவற்றிடம் பெரிய நிதி இருக்க வேண்டும். அதற்கு, அவை ஸ்பான்சர்களைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். ஸ்பான்சர்களை திருப்திப்படுத்த, அவை ஒரு கூட்டத்தைக் காட்ட வேண்டும். அதற்காக, அவை வணிக மற்றும் பிரபலமான முகங்களை முன்வைக்க வேண்டும்.

கிட்டத்தட்ட அனைத்து இந்திய விழாக்களிலும், நாம் ஒரே முகங்களை மீண்டும் மீண்டும் பார்க்க முடியும். ஒவ்வொரு விழாவிலும் ஒரே மாதிரியான கருத்துக்களை ஒரே சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்தி மீண்டும் மீண்டும் கூறுகிறார்கள். இருப்பினும், அவை பெரிய கூட்டத்தை ஈர்க்கின்றன. எனவே, நமது முக்கிய இலக்கிய விழாக்கள் முதன்மையாக மேலோட்டமான பிரபலமான வாசிப்பை ஊக்குவிக்கின்றன. ஆனால் அவை புதிய வாசகர்களைப் புத்தக உலகிற்குள் இழுக்கின்றன. புத்தகப் பிரியர்களுக்கு ஒரு கொண்டாட்ட மனநிலையை உருவாக்குகின்றன. ஒரு நல்ல வாசகர் புத்தகங்கள் வழியாக தீவிர இலக்கியத்தை நோக்கிச் செல்ல முடியும்.

வாசகர்களின் தேடலையும் உள்ளுணர்வையும் நான் எப்போதும் நம்புகிறேன். இதை நான் ஒரு இலட்சியவாத அறிக்கையாக முன்வைக்கவில்லை. நான் முன்பு கூறியது போல், நான் எனது வாசகர்களை உருவாக்கி, அவர்களை ஒன்றிணைத்து, ஒன்றாக இணைத்து, ஒரு உலகளாவிய நிகழ்வாக மாறிவிட்டோம். நான் சொல்வேன்: உங்கள் இலட்சிய வாசகர்களைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள், அவர்களுடன் பேசுங்கள்; அவர்கள் கலாச்சாரத்திலிருந்து வருவார்கள். எழுத்தின் தீவிரம் நிச்சயமாக வாசகர்களை ஈர்க்கும்.

ஓர் உலகளாவிய நகரத்தில் பாரம்பரியத்தை ஒரு கடந்தகாலம் குறித்த ஏக்கமாக (Nostalgia) மாற்றாமல் எப்படிப் பேச முடியும்?

ஜெ: இலக்கியத்தில் ஏக்க உணர்வு என்பது எதிர்மறையான வார்த்தை அல்ல. ஜார்ஜ் லூயிஸ் போர்ஹே ஒருமுறை நாம் எரிந்து சாம்பலாக மாறிய ஒரு உலகில் வாழ்கிறோம் என்று கூறினார். கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்திலும் இதனை நீங்கள் காணலாம்; ஏக்கம்தான் அவற்றை உருவாக்கிய முக்கிய உணர்ச்சி. (சல்மான் ருஷ்டி அந்த எழுத்து பாணியை எந்த ஏக்கமும் இல்லாமல் பின்பற்றுகிறார், அதனால்தான் அவரது படைப்புகள் தட்டையான, மொழியின் மீதான ஒரு எளிய விளையாட்டாக உள்ளது.)

"ஏக்கம்" என்ற வார்த்தைக்கு இலக்கியத்தில் சில வேறுபட்ட அர்த்தங்கள் உள்ளன - இது கடந்த காலத்திற்காக ஏங்குவது அல்லது பாரம்பரியத்தில் அர்த்தமற்ற பெருமை கொண்டிருப்பது அல்ல; அது பாரம்பரியத்தை படிமங்களாகவும் உருவகங்களாகவும் மாற்றுகிறது - அதுவும்  போர்ஹேன் மேற்கோள்தான். காலமற்ற தொல்பொருள்கள் மூலம் மட்டுமே நாம் என்றைக்குமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேச முடியும், மேலும் அவை மரபில் மட்டுமே உள்ளன. ஆழ்ந்த ஆர்வம் இல்லாமல், கடந்த காலத்தை நிகழ்கால கனவுகளாக மீண்டும் உருவாக்க முடியாது. சமகால விவரிப்பு மூலம் கடந்த காலத்தை எதிர்காலத்துடன் இணைக்க இலக்கியம் ஒரு சாதனம்.

இன்று நுகர்வோர் உலகம் நம்மை அதன் உற்பத்தி மற்றும் விழுங்கும் அலகுகளாக ஆக்குகிறது. கடந்த காலத்துடன் இணைவது எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கனவு காண வழி. நாம் கனவில்லாத மக்களாகிவிட்டோம். கனவு மட்டுமே இன்று மனிதகுலத்தைக்  காப்பாற்ற முடியும். நவீன மனிதனின் கனவை நனவாக்குவதற்குத் தமிழ் மற்றும் இந்திய மரபுகள் நிறைய பங்களிக்க முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

உலக வாசகர் ஒருவர் தமிழ்ப் படைப்புகளை வாசிக்கும்போது முதலில் வாசிக்க வேண்டிய ஒரு தமிழ்ப்படைப்பு என எதைச் சொல்வீர்கள்?

ஜெ: என்னுடைய நாவல், 'கொற்றவை' என்று சொல்லும் அளவுக்கு எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது - ஆனால் அது இன்னும் மொழிபெயர்க்கப்படவில்லை.

இறுதியாக, தமிழ் இலக்கியத்தின் எதிர்காலம் எவ்வாறு இருக்கும், ஓரிடத்தில் வேரூன்றியதாகவா அல்லது இயக்கம் மற்றும் மொழிபெயர்ப்பால் வடிவமைக்கப்பட்டதாகவா?

 ஜெ: மொழிபெயர்ப்பு என்பது எப்போதும்  உயிர்ப்போடு உள்ள இலக்கியத்தின் இயல்பான வழியாகும். இரு வழிகளிலும் மொழிபெயர்ப்பு, அங்கிருந்தும் , இங்கிருந்தும். நமது மரபைப் பாருங்கள்; நமது இலக்கியம் மற்றும் மதம் இரண்டும் உண்மையில் மொழிபெயர்ப்புகளால் உருவாக்கப்பட்டவை. கம்ப ராமாயணம் தமிழ் இலக்கியத்தின் உச்சம், அது ஒரு வகையான மொழிபெயர்ப்பு. முழு சைவ சித்தாந்த பாரம்பரியமும்  மெய்கண்டாரின் ரௌரவ ஆகமத்தின் முதல் அத்தியாயத்தின்  மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து உருவானது. முழு நவீன தமிழ் இலக்கியமும் ஐரோப்பிய மொழிகளிலிருந்த செவ்வியல் நூல்களின் திறமையான மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டது.

இப்போது அடுத்தகட்டமாக உலகளாவிய இலக்கியப்பரப்பில் நமது இடத்தை உறுதி செய்வதற்கான புலம்பெயர் மொழிபெயர்ப்புக்கு நாங்கள் ஆயத்தமாக உள்ளோம்.

நன்றி: டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா, தமிழாக்கம்: கிருஷ்ணன் சங்கரன்