இருள் இன்னும் முழுதாய் கசியாத அந்திப்பொழுது. தக்கலை மக்காய்பாளையத்தின் சந்துகளில் வாழ்க்கையின் ஓசை அடங்கத் தொடங்கியிருந்தது. பீர்முகமது ஒலியுல்லா அப்பாவின் மஹ்பராவிலிருந்து ஸம்பிராணியின் புகை சுருள் சுருளாக எழுந்து, காற்றில் கரைந்து, ஒருவித புனிதத் தன்மையை அந்த மாலைக்கு வழங்கிக் கொண்டிருந்தது. பழுப்பேறிய அந்திவானம், யாரோ ஓர் ஓவியன் தன் கடைசித் தீற்றலை இழுத்துவிட்டு, இனி என்ன செய்வதென்று அறியாது திகைத்து நிற்பது போல ஒரு கணத்தில் உறைந்து நின்றது.
யூசுப் அங்கே, அந்த தர்ஹாவின் பழைய கருங்கல் சுவரில் சாய்ந்து நின்றிருந்தான். சுவரின் குளிர்ச்சி அவன் சட்டை வழியாக முதுகில் ஒருவித சில்லிப்பை ஏற்றிக்கொண்டிருக்க, அவனுக்குள் எப்போதும் ஒரு வெறுமை. நதி வற்றிப்போன அதன் படுகையில் வெடிப்புகளாய் விரிந்திருக்கும் ஒரு நிலப்பரப்பைப் போன்ற அர்த்தமற்ற வெறுமை. வெளியுலகின் சப்தங்கள் - தூரத்தில் ஒலித்த பாத்திரங்களின் ஓசை, தாயின் அதட்டலுக்குக் கட்டுப்படாமல் ஓடும் குழந்தைகளின் சிரிப்பொலி, சாலையைக் கடக்கும் ஒரு சில சைக்கிள்களின் மணி ஓசை - அவனைத் தீண்டினாலும், அவனது பிரக்ஞையின் ஆழத்தில் ஒரு அடர்த்தியான மௌனம் குடிகொண்டிருந்தது. அவன் இங்கே வருவது பாத்திஹா ஓத மட்டுமல்ல; அவனுக்குள் உறைந்து கிடக்கும் அந்த மௌனத்துடன் உரையாட, அல்லது அதன் முன் மௌனமாக நிற்க.
அவனது வாழ்க்கை ஒரு நேர்க்கோடு. காலையில் தன் தகப்பனாரின் சிறிய ஜவுளிக்கடையைத் திறப்பது. வரும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு வேட்டிகளையும், துண்டுகளையும், பெண்களுக்கான பாவாடைத் துணிகளையும் மடித்துக் கொடுப்பது. துணிகளின் வண்ணங்கள், அவற்றின் இழைகளின் நேர்த்தி எதுவும் அவன் மனதில் பதிவதில்லை. நீலமும் சிவப்பும், பச்சையும் மஞ்சளும் அவன் கண்களுக்கு வெறும் நிறங்களாகவே தெரிந்தன; அவை கிளர்த்த வேண்டிய எந்த உணர்ச்சியையும் கிளர்த்தவில்லை. மதியம் வீட்டுக்குச் சென்று உணவருந்திவிட்டு மீண்டும் கடை. இரவு வீடு. இந்தச் சக்கரத்தின் சுழற்சியில் அவன் தன்னை ஒரு பொருளாக உணர்ந்தான். அர்த்தமற்ற சுழற்சியில் மாட்டிக்கொண்ட ஒரு அஃறிணைப் பொருள்.
அவனது உம்மாவும், வாப்பாவும் அவன் மௌனத்தைக் கண்டு அஞ்சினார்கள். "ஏன்டா யூசுப், இப்படி கல்லு மாதிரி இருக்கே? யார்கிட்டயும் பேசறதில்ல, சிரிக்கிறதில்ல. ஒரு கல்யாணத்தப் பண்ணி வச்சா எல்லாம் சரியாயிடும்," என்று அவனது உம்மா புலம்புவதுண்டு. கல்யாணம்? இன்னொரு உயிரை இந்த வெறுமைக்குள் இழுத்து வருவதா? அவன் மனதிற்குள் சிரித்துக்கொள்வான். அந்தச் சிரிப்புக்கு ஓசை இல்லை.
அதனால்தான் தர்ஹாவுக்கு வருகிறான். இங்கே, இந்த மஹ்பராவின் நித்திய மௌனத்தின் முன், அவனது தனிப்பட்ட மௌனம் அற்பமாகி விடுகிறது. ஒரு பெரிய சமுத்திரத்தின் முன் நிற்கும் ஒரு துளி நீர் போல. இங்கே அவனது வெறுமைக்கு ஒரு அங்கீகாரம் கிடைப்பதாக உணர்வான். பீர்முகமது அப்பா, அந்த மாபெரும் ஞானி, உலகத்தின் அத்தனை சப்தங்களையும் கடந்து மௌனத்தில் இறைவனைக் கண்டவர். அவரது சமாதிகூட அந்த மௌனத்தின் பேரலையை வீசிக்கொண்டிருந்தது.
அன்றும் அப்படித்தான். வியாழக்கிழமை மாலை. கடையில் கூட்டமில்லை. வாப்பாவே பார்த்துக்கொள்வார். ஒருவித உந்துதலில் அவன் தெருவில் இறங்கி நடந்தான். மக்காய்பாளையத்தின் சந்துகள் ஒரு கால இயந்திரம் போல. பழங்கால வீடுகளின் திண்ணைகள், மரத் தூண்களில் செதுக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுகள், கதவுகளின் பித்தளைக் குமிழ்கள். காலம் இங்கே தன் வேகத்தைக் குறைத்துக்கொண்டு, மிக மெதுவாக நகர்வது போலத் தோன்றும். அவன் கால்கள் அவனை தர்ஹாவை நோக்கி இழுத்துச் சென்றன.
அவன் கண்கள் மஹ்பராவின் பச்சைப்பட்டுப் போர்வையை அர்த்தமற்று வெறித்தபடி இருந்தன. விளக்குகளின் மஞ்சள் ஒளி, சுவர்களில் பல ஆண்டுகளாகப் படிந்திருந்த எண்ணெய்ப் பிசுக்கில் ஒருவித அமானுஷ்யப் பளபளப்பை ஏற்படுத்தியது. மனப்பாடம் செய்யப்பட்ட சூராக்களை முதியவர்கள் முணுமுணுக்கும் ஓசை ஒரு பின்னணி சங்கீதம் போல ஒலித்தது.
அப்போதுதான் அவளைப் பார்த்தான்.
காலம் ஒரு உறைந்த நதி போல ஸ்தம்பித்தது. அல்லது, அதுவரை ஓடிக்கொண்டிருந்த நதி திடீரென ஒரு பெரும் பள்ளத்தில் விழுந்து சுழலாக மாறியது போலிருந்தது. விளக்குமாடத்தின் அடியில், ஒரு தூணின் மறைவில் அவள் நின்றிருந்தாள்.
வெள்ளை நிறத்தில் பூ வேலைப்பாடுகள் இல்லாத ஒரு சாதாரண சுடிதார். அவள் முகம் முழுமையாகத் தெரியவில்லை. ஒரு பக்கவாட்டுத் தோற்றம். விளக்கின் சுடரொளியில் குளித்த அவளது கன்னத்தின் வளைவும், நெற்றியில் சரிந்து, காதோரத்தில் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த சில கருங்கூந்தல் இழைகளும், கழுத்தின் மெல்லிய கோடும் ஒரு சிற்பியின் உளி நுனியில் உறைந்து போன கணம்போல் தோன்றியது. அவள் கைகளை மார்புக்கு அருகே ஏந்தி, உள்ளங்கைகள் வானத்தை நோக்கியிருக்க, கண்களை மூடி எதையோ தியானித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது உதடுகள் அசைந்தனவா இல்லையா என்று யூசுப்பால் அறிய முடியவில்லை. ஆனால், அவளது ஒட்டுமொத்த இருப்பும் ஒரு ஆழ்ந்த பிரார்த்தனையாக வடிவெடுத்திருந்தது. அந்தப் பிரார்த்தனையில் சப்தம் இல்லை; ஆனால் அதன் அடர்த்தி அந்த தர்ஹா முழுவதையும் நிரப்பியது.
அவன் அவளைப் பார்க்கவில்லை. அவளைத் தரிசித்தான். அதுவரை அவனுள் கனத்திருந்த அந்த அருவமான வெறுமை, சட்டென்று ஒரு வடிவத்தை அடைந்தது போல் உணர்ந்தான். அது ஒரு ஏக்கத்தின் வடிவம். ஒரு தாகத்தின் வடிவம். எதையோ தேடி, எதையோ இழந்து, ஆனால் நம்பிக்கையை இழக்காமல் இறைவனின் முன் நிற்கும் ஒரு தூய ஆத்மாவின் வடிவம்.
அந்தக் கணம் முதல், அவனது உலகின் அச்சாணி பெயர்ந்து, அவள் நின்றிருந்த அந்த இடத்தைச் சுற்றிச் சுழலத் தொடங்கியது. அவன் பார்வை அவளிடமிருந்து விலக மறுத்தது. அவள் எத்தனை நேரமாய் அங்கே நின்றாள் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. சில நிமிடங்கள் யுகங்களாக நீண்டன. பிறகு, மிக மெதுவாக, அவள் கைகளைத் தாழ்த்தி, கண்களைத் திறந்து, மஹ்பராவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, நிதானமாகத் திரும்பி நடந்தாள். அவள் முகம் முழுவதையும் அவனால் பார்க்க முடியவில்லை. அவள் தலையைக் குனிந்திருந்தாள். அவள் நடந்து சென்ற பாதையில், அவள் விட்டுச்சென்ற வெற்றிடத்தை அவன் கண்கள் வெறித்தன. அந்த வெற்றிடம் இப்போது அவனது வெறுமையை விடப் பெரியதாக இருந்தது.
அதன்பின் ஒவ்வொரு வியாழன் மாலையும் ஒரு சடங்கானது. ஒரு தியாகமானது. ஒரு தவமானது. அவன் ஐந்து மணிக்கே கடைக்கு பூட்டுப் போட்டுவிட்டு வருவான். அதே பழைய கருங்கல் சுவரில் சாய்ந்து கொள்வான். அவனது காத்திருப்புக்கு ஒரு அர்த்தம் கிடைத்திருந்தது. அவன் கண்கள் வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும். ஒவ்வொரு நிழலாட்டமும் அவளாக இருக்குமோ என்று இதயம் ஒருமுறை நின்று துடிக்கும்.
அவள் வருவாள். எப்போதும் போல அமைதியாக. அவசரமின்றி. யாருடனும் பேசாமல். அதே தூணின் அருகே நிற்பாள். அதேபோல கைகளை ஏந்தி, கண்களை மூடுவாள். அவளது மௌனம், அவனது மௌனத்துடன் ஒரு கண்ணுக்குப் புலப்படாத நூலால் பிணைக்கப்பட்டது. அவர்கள் பேசிக்கொண்டதில்லை. ஒருவரையொருவர் நேருக்கு நேர் பார்த்துக்கொண்டது கூட இல்லை. ஆனால், அந்த தர்ஹாவின் புனிதமான காற்றில், அவர்கள் ஆன்மாக்கள் மிக அருகே உரசிக்கொண்டன.
அவள் பிரார்த்தனை செய்யும் அந்த சில நிமிடங்கள், யூசுப்பின் வாரத்தின் அத்தனை வெறுமையான நாட்களையும் அர்த்தமுள்ளதாக்கியது. அவளது இருப்பே அவனுக்கு ஒருவிதமான பரவசத்தைக் கொடுத்தது. அவள் பிரார்த்தனை செய்யும் அழகை, அந்தப் பக்தியின் தீவிரத்தை, அவளது முகத்தில் படரும் விளக்கின் ஒளியையும் நிழலையும் அவன் தன் மனதிற்குள் தீட்டிக் கொள்வான். இரவுகளில், அவன் தனிமையில் அந்த ஓவியத்தை மீண்டும் மீண்டும் தன் நினைவில் வரைந்து பார்ப்பான்.
அவள் யார்? அவள் பெயர் என்ன? அவள் எங்கிருந்து வருகிறாள்? இந்தக் கேள்விகள் அவனுக்குள் எழுந்தன. ஆனால், அவற்றிற்கான பதில்களைத் தேட அவன் விரும்பவில்லை. பதில்கள் கிடைத்துவிட்டால், இந்த மர்மம் கலைந்துவிடுமோ, இந்தத் தெய்வீகத் திரை விலகி, அவள் ஒரு சாதாரணப் பெண்ணாகி விடுவாளோ என்று அஞ்சினான். அவள் ஒரு புதிராக, ஒரு தரிசனமாக இருப்பதே அவனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.
மாதங்கள் கடந்தன. வெயில் காலத்தின் உக்கிரம் தணிந்து, மழைக்காலத்தின் வாசல் திறந்திருந்தது.
ஒருநாள், காற்றில் வழக்கத்தை விட ஈரப்பதம் அதிகமாயிருந்தது. தர்ஹாவின் முற்றத்தில் இருந்த பெரிய வேப்ப மரம், மெல்லிய சாரலில் நனைந்து சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. நனைந்த மண்ணின் வாசனை, ஸம்பிராணிப் புகையுடன் கலந்து ஒருவித மயக்கத்தை உண்டாக்கியது. வியாழக்கிழமை. யூசுப் வழக்கம் போல வந்து நின்றான். மணி ஆறானது. ஆறு பத்து. ஆறரை.
அவள் வரவில்லை.
யூசுப்பின் இதயம் சுருங்கியது. அந்த இடத்தில், அந்தத் தூணின் அருகே இருந்த வெற்றிடம், பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை வெறுமையையும் தன்னகத்தே கொண்டது போலிருந்தது. அதுவரை அவன் உணர்ந்த வெறுமை வேறு. இது வேறு. இது ஒரு குறிப்பிட்ட இழப்பின் வலி. ஒரு குறிப்பிட்ட ஏக்கத்தின் கனம். காத்திருப்பு ஒரு யுகமாய்த் நீண்டது. அவன் பார்வை நிலை குத்தி நின்றது. அவன் மனம் அவனுக்கே புரியாத சமாதானங்களைச் சொல்லியது. மழை பெய்கிறது, அதனால் வராமல் இருந்திருக்கலாம். வீட்டில் ஏதேனும் வேலையாக இருக்கலாம். ஆனால், அவன் ஆன்மாவின் ஒரு பகுதி அதை ஏற்க மறுத்தது.
மக்ரிப் தொழுகைக்கான பாங்கு ஒலித்து ஓய்ந்தது. கூட்டம் கலையத் தொடங்கியது. அவன் மட்டும் அசையாமல் நின்றிருந்தான். நம்பிக்கையின் கடைசி இழை அறுந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. இனி அவள் வரமாட்டாள். அவன் திரும்பலாம் என்று நினைத்தபோது, அந்த மௌனத்தில் ஒரு சலனம்.
திடீரென்று மிக அருகே ஒரு மெல்லிய கொலுசொலி.
அவன் திரும்பவில்லை. அது அவள் அல்ல என்று அவன் மனம் நம்ப முயன்றது. ஆனால், அவனது அத்தனை புலன்களும் அந்தத் திசையில் குவிந்திருந்தன. அவள் அவனைக் கடந்து சென்றாள். ஸம்பிராணிப் புகையுடன் கலந்த மல்லிகையின் மெல்லிய வாசம் அவனைச் சூழ்ந்து, அவனது நுரையீரலின் கடைசி அணு வரை நிரப்பியது. அது ஒரு வாசனையல்ல; அது ஒரு பிரசன்னம். அவன் வாரக்கணக்கில் தரிசித்துக் கொண்டிருந்த அந்த உருவத்தின் உயிர்ச்சாறு.
அவள் மஹ்பராவின் முன், அந்தப் பச்சைப்பட்டுப் போர்வைக்கு மிக அருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள். அவன் முதல் முறையாக அவள் முகத்தை முழுமையாகப் பார்த்தான். இவ்வளவு அருகே. அது ஒரு முகமல்ல. அது ஒரு கவிதை. துயரமும், நம்பிக்கையும், ஒருவித தெய்வீக அமைதியும் சரிவிகிதத்தில் கலந்த ஒரு முகம். அவள் கண்கள் மூடியிருந்தன. ஆனால், அவளது இமைகளின் ஓரத்தில் ஒரு நீர்த்துளி முத்துப்போல உருண்டு, கன்னத்தில் வழிந்து, அவளது சுடிதாரில் விழுந்து மறைந்தது. அவள் ஏன் அழுகிறாள்? அவளது துயரம் என்ன? அந்த ஒரு துளிக் கண்ணீர், அவன் இதயத்தில் ஒரு பெரும் பாறாங்கல்லைப் புரட்டிப் போட்டது. அவளது துக்கத்தின் ஒரு சிறு பகுதியைத் தானும் சுமக்க வேண்டுமென்று அவன் உள்ளம் துடித்தது.
அவள் எழுந்து திரும்பியபோது, அந்தக் கணம் நிகழ்ந்தது.
ஒரு கணம், காலத்தின் ஒரு மிகச்சிறிய துளியில், அணுவினும் சிறிய ஒரு பொழுதில், அவர்களின் கண்கள் சந்தித்தன.
அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
அந்தப் பார்வையில் வார்த்தைகள் இல்லை. அறிமுகம் இல்லை. கேள்விகள் இல்லை. பதில்களும் இல்லை. அது ஒரு அங்கீகாரம். இரண்டு மௌனங்கள் ஒன்றையொன்று கண்டுகொண்ட தருணம் அது. இரண்டு தனித்தனி உலகங்கள் ஒரு நொடி ஒன்றின் இருப்பை உணர்ந்தன. அவளது கரிய விழிகளில் இருந்த லேசான திகைப்பும், துயரத்தின் சாயலும், அவனது பார்வையில் தேங்கிக் கிடந்த யுகங்களின் ஏக்கமும், ஆராதனையும் அந்த நொடியில் கலந்தன. அவனது இருப்பு அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டது. அவளது இருப்பு அவன் உலகம் என்பதை அவள் உணர்ந்தாளா? தெரியவில்லை.
ஒரு புன்னகை இல்லை. ஒரு தலையசைப்பு இல்லை. ஆனால், எல்லாமே நிகழ்ந்து முடிந்திருந்தது. ஒரு முழு உரையாடல், ஒரு முழு காவியம் அந்த ஒரு நொடிப் பார்வையில் பரிமாறப்பட்டது. அவள் சட்டென்று பார்வையை விலக்கி, தலையைக் குனிந்து, கூட்டத்தில் கரைந்து போனாள்.
யூசுப் அப்படியே நின்றான். சிலையாக. அவன் சுவாசிக்கவில்லை. அவன் இதயம் துடிக்கவில்லை. பிரபஞ்சம் அந்த ஒரு கணத்தில் உறைந்து நின்று, மீண்டும் மெதுவாகச் சுழலத் தொடங்கியது. அந்த தர்ஹா, அந்த விளக்கொளி, அந்த ஸம்பிராணிப் புகை எல்லாம் அர்த்தமிழந்து போயின. அவையே அவளாக மாறியிருந்தன. அவனது வெறுமை இப்போது ஒரு இனிய வலியாக உருமாறியிருந்தது. அது வெறுமையல்ல; அது அவள் நினைவுகளால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு பாத்திரம்.
அன்றிரவு அவனால் உறங்க முடியவில்லை. ஜவுளிக்கடையின் இருட்டில், துணி அடுக்குகளுக்கு நடுவே அமர்ந்திருந்தான். அந்த ஒற்றைப் பார்வை அவன் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒளிபரப்பானது. அவளது கண்களில் அவன் கண்டது என்ன? அது வெறும் திகைப்பா? அல்லது, தன் மௌனத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்ட இன்னொரு மௌனத்தின் அங்கீகாரமா? அந்த ஒரு துளிக் கண்ணீரின் ரகசியம் என்ன?
அந்தப் பார்வைக்குப் பிறகு எல்லாம் மாறியது. ஆனால், எதுவும் மாறவில்லை.
அடுத்தடுத்த வியாழக்கிழமைகளில் அவள் வந்தாள். அவன் வந்தான். அதே தூண். அதே சுவர். ஆனால் இப்போது அவர்களுக்குள் ஒரு ரகசியம் இருந்தது. ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத பாலம் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவள் அவனை ஓரக்கண்ணால் பார்ப்பதும், அவன் பிடிபட்டுவிடக் கூடாது என்று வேறு எங்கோ பார்ப்பது போல நடிப்பதும் ஒரு மௌன நாடகமாக அரங்கேறியது. அவன் பார்வையை உணரும்போது அவளது கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்தனவா? அல்லது அது விளக்கின் ஒளியா? அவனால் அறிய முடியவில்லை.
ஒருநாள் அவன் ஒரு துணிச்சலான காரியத்தைச் செய்தான். தன் கடைக்கு வந்த ஒரு பூக்காரியிடம் இருந்து ஒரே ஒரு மல்லிகைச் சரத்தை வாங்கினான். அது அவளது வாசனையை அவனுக்கு நினைவுபடுத்தியது. அதை என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தன் பையிலேயே வைத்திருந்தான். அன்று தர்ஹாவில், அவள் வருவதற்கு முன்பாக, அவள் எப்போதும் நிற்கும் அந்தத் தூணின் அடியில், யாருக்கும் தெரியாமல் அந்த மல்லிகைச் சரத்தை வைத்துவிட்டு வந்து தன் இடத்தில் நின்று கொண்டான்.
அவள் வந்தாள். தூணின் அருகே சென்றாள். தரையில் இருந்த பூச்சரத்தைக் கண்டாள். ஒரு கணம் திகைத்து நின்றாள். சுற்றிப் பார்த்தாள். அவள் பார்வை இயல்பாக அவன் நின்றிருந்த திசையில் திரும்பியது. அவன் தன் பார்வையை மஹ்பராவின் மீது நிலைநிறுத்தியிருந்தான். ஆனால் அவனது முழு பிரக்ஞையும் அவள் மீதே இருந்தது. அவள் அதை எடுக்கவில்லை. ஆனால் அவள் முகம் ஒரு மெல்லிய புன்னகையால் மலர்ந்தது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. அவள் பிரார்த்தனை செய்துவிட்டுச் செல்லும் வரை அந்தப் பூ அங்கேதான் இருந்தது. அவள் சென்ற பிறகு, ஒரு சிறுமி ஓடிவந்து அதைக் கையிலெடுத்துத் தன் தலையில் சூடிக்கொண்டாள்.
யூசுப்பிற்குள் ஒரு நிறைவு. அவன் கொடுத்தது அவளைச் சென்றடையவில்லை. ஆனால், அவனது உணர்வு அவளைச் சென்றடைந்து விட்டது. அந்தப் பூவை அவள் பார்த்தாள். அந்த ஒரு கணத்தின் திகைப்பே அவனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.
அவனுடைய காதல் ஒரு வித்தியாசமான பாதையில் பயணித்தது. அது உடைமையாக்க விரும்பவில்லை. உரையாட விரும்பவில்லை. அது தரிசிக்க விரும்பியது. தூரத்திலிருந்தே ஆராதிக்க விரும்பியது. அவளது துயரத்தை அறியாமலேயே அந்தத் துயரத்தில் பங்கெடுக்க விரும்பியது. அவளது மௌனத்தின் ஒரு பகுதியாகத் தானும் இருக்க விரும்பியது.
இப்போது மக்காய்பாளையத்தின் தெருக்கள் அவனுக்கு அந்நியமாகத் தெரியவில்லை. ஜவுளிக்கடையில் துணிகளின் வண்ணங்கள் வெறும் நிறங்களாகத் தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு நிறத்திலும் அவளது இருப்பின் ஒரு சாயலை அவன் கண்டான். அவள் அணியும் வெள்ளை நிறத்தில் ஒரு தூய்மையையும், அவளது கருங்கூந்தலில் இரவின் மர்மத்தையும், அவள் கண்ணீர்த் துளியில் மழையின் துயரத்தையும் அவன் கண்டான். அவனது உலகம் அர்த்தங்களால் நிரம்பத் தொடங்கியது.
1980களின் அந்த நாட்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன. அவன் வாழ்க்கை அதே நேர்க்கோட்டில்தான் சென்றது. ஆனால், இப்போது அந்த நேர்க்கோட்டின் ஓரத்தில், அவனுக்கு மட்டுமே தெரியும் ஒரு பூந்தோட்டம் முளைத்திருந்தது. அந்தத் தோட்டத்தின் ஒரே மலர் அவள்.
ஒருநாள், பல மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு வியாழக்கிழமை, அவன் காத்திருந்தான். அவள் வரவில்லை. அடுத்த வியாழனும் வரவில்லை. அதற்கடுத்த வாரமும் வரவில்லை.
அவன் இதயம் மீண்டும் அந்தப் பழைய, கரிய வெறுமைக்குள் சரியத் தொடங்கியது. ஆனால் இந்த முறை அது அவனை மூழ்கடிக்கவில்லை. அவள் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளும், அந்த ஒற்றைப் பார்வையும், அந்த மல்லிகைச் சரத்தின் ஞாபகமும் ஒரு தெப்பம் போல அவனைக் காப்பாற்றின.
ஒருவேளை அவளுக்குத் திருமணமாகியிருக்கலாம். அல்லது, அவள் அந்த ஊரை விட்டே போயிருக்கலாம். அல்லது, அவளது பிரார்த்தனை பலித்து, அவளது துயரம் தீர்ந்து, அவள் தர்ஹாவுக்கு வருவதற்கான தேவை இல்லாமல் போயிருக்கலாம். எதுவாக இருந்தாலும், அது அவளது நன்மைக்காக இருக்கட்டும் என்று அவன் மனம் அவளையும் அறியாமல் அவளுக்காக துஆ செய்தது.
அவள் வராத வியாழக்கிழமைகளிலும் யூசுப் தர்ஹாவுக்குச் செல்வதை நிறுத்தவில்லை. இப்போது அவன் அங்கே செல்வது அவளைக் காண்பதற்காக அல்ல. அவன் அங்கே சென்று, அவள் நின்று பிரார்த்தனை செய்த அந்தத் தூணின் அருகே நிற்பான். அவளது நினைவுகளுடன், அவளது மௌனத்துடன், அவளது பிரசன்னத்துடன் அவன் மௌனமாக உரையாடுவான்.
அவள் அவனுக்கு என்னவாக இருந்தாள்? ஒரு காதலியா? இல்லை. அதையும் விட மேலான ஒன்று.
அவள் ஒரு மௌனத்தின் பிரார்த்தனை. பீர்முகமது அப்பாவின் மஹ்பராவில், அவனது ஆன்மாவின் இருளை விரட்டுவதற்காகவே ஒளிரும் ஒரு விளக்கு. அந்த விளக்கு இப்போது அணைந்து போயிருக்கலாம். ஆனால், அதன் ஒளி அவன் பிரக்ஞையில் என்றென்றைக்குமாகப் படிந்துவிட்டது.
யூசுப் தன் வாழ்வின் அர்த்தத்தைக் கண்டுகொண்டான். அது ஒரு பெண்ணின் இதயத்தில் இல்லை; ஒரு பதிலற்ற, சொல்லப்படாத காதலின் மௌன வடிவில் இருந்தது. அவன் அந்த மௌனத்தையே காதலித்தான். அந்தத் தரிசனத்தையே தியானித்தான். அந்த தர்ஹாவின் சுவரில் சாய்ந்தபடி, அந்த மௌனத்தின் ஆழத்தில், அவன் என்றென்றைக்குமாக வாழத் தொடங்கிவிட்டான். அவனது வெறுமை, இப்போது ஒரு பெரும் ஆன்மீகப் பயணமாக உருமாறியிருந்தது. அது அவளுக்கும், அவனுக்கும், அந்த மஹ்பராவில் உறங்கும் ஞானிக்கும் மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம்.
எம்.ஆதிரா, குமரி மாவட்டம் தக்கலையைச் சார்ந்தவர்.ஆங்கில இலக்கியம் முதுநிலை கற்றுள்ளார். அரபு, ஆங்கில, மலையாள மொழிகளில் இருந்து மொழிபெயர்ப்புகள் செய்துவருகிறார். அரபு கவிதைகள் என்ற இவரது மொழிபெயர்ப்பு நூலை நாதன் பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது. இது அவர் எழுதிய முதல் சிறுகதை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
