சிறப்புக்கட்டுரைகள்
1980-களின் தொடக்கம். இந்தியாவின் இரண்டு முனைகளில் இரண்டு இளைஞர்கள் தங்கள் கல்லூரி வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார்கள். ஒருவர் குஜராத்தின் அகமதாபாத்தில். இன்னொருவர் தமிழ்நாட்டில். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அறியவில்லை. போட்டியாளர்களும் இல்லை. ஆனால் இருவரும் கல்லூரி மைதானத்தில் கற்ற பாடங்கள்தான், இன்று இந்திய அரசியலின் இரண்டு வெவ்வேறு முனைகளில் அவர்களை நிறுத்தியுள்ளன.
முதல் மாணவன் அமித். குஜராத்தின் ஒரு அறிவியல் கல்லூரியில் பயோகெமிஸ்ட்ரி படித்துக் கொண்டிருந்தான். வயது வெறும் 18. ஏபிவிபியில் இணைந்தான். அவன் செய்தது என்ன?
ஒரு சின்ன குறிப்பேட்டை எடுத்தான். ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் எத்தனை மாணவர்கள், யார் ஆதரவு, யார் எதிர்ப்பு, யார் இன்னும் முடிவெடுக்கவில்லை – எல்லாவற்றையும் குறித்தான். பெண்கள் விடுதி, ஆண்கள் விடுதி – அறை அறையாகச் சென்று பேசினான். ஒவ்வொரு அறையிலும் ஒரு ‘தூதுவரை’ உருவாக்கினான். வகுப்பில் செல்வாக்குள்ள ஒருவரைத் தன் பக்கம் இழுத்தால், அவரைப் பின்பற்றும் 20-30 பேர் தானாக வருவார்கள் என்பதை உணர்ந்தான்.
அவன் வென்றான். அந்தக் குறிப்பேட்டில் எழுதிய ஒவ்வொரு பக்கமும் – சுமார் 30 பேரின் விவரங்கள் – பிற்காலத்தில் ‘பன்னா பிரமுக்’ (ஒவ்வொரு பக்கத்துக்கும் ஒரு பொறுப்பாளர்) என்ற தேசிய உத்தியாக மாறியது. இன்று அந்த அமித், அமித் ஷா. இந்தியாவின் உள்துறை அமைச்சர். நாட்டின் மிகப்பெரிய தேர்தல் மேலாளர்.
இரண்டாவது மாணவன் கிருஷ்ணமூர்த்தி. தமிழ்நாட்டில் ஒரு கல்லூரியில் படித்தான். தனக்குத்தானே ‘அக்ரி’ என்ற பெயரைச் சூட்டிக்கொண்டான். அதுவே பின்னாளில் அவனது முகவரியாக மாறியது. அவனும் மாணவர் தேர்தலில் போட்டியிட்டான். ஆனால் அப்போதைய கல்லூரி முதல்வரே நேரடியாகப் பெண்கள் விடுதிக்குச் சென்று அவனுக்கு எதிராகப் பிரச்சாரம் செய்தார். அதுவே தோல்விக்கு முக்கியக் காரணமானது.
அவன் தோற்றான். ஆனால் அந்தத் தோல்வி ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தது: “ஒரு நபரின் தலையீடு எப்படி முழுத் தேர்தலையும் மாற்றும்.”
இன்று அக்ரி கிருஷ்ணமூர்த்தி – தமிழ்நாட்டில் ஒரு கட்சியின் சட்டப்பேரவை கொறடா, முன்னாள் வேளாண்மை அமைச்சர். கல்லூரியில் தான் விரும்பி வைத்த ‘அக்ரி’ என்ற பெயர், இன்று அவரது உத்தியோகப் பொறுப்போடு பொருந்துவது வரலாற்றுத் தற்செயல்.
இருவரும் ஒருவரையொருவர் அறிந்ததில்லை. ஆனால் இருவரும் கல்லூரி அரசியலில் பயின்றவை ஒரே பாடங்கள்தாம்.
நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய மூன்று உண்மைகள்
1. மாணவர் தேர்தல் என்பது அரசியல் பயிற்சிப் பள்ளி
ஒரு மாணவன் கல்லூரியில் வாக்கு சேகரிக்கக் கற்றுக் கொள்ளும் உத்திகள் – தரவு சேகரிப்பு, நேரடி அணுகுமுறை, செல்வாக்கு மையங்களை இனங்காணுதல் – இவையே பிற்காலத்தில் பெரிய தேர்தல்களில் பயன்படும் அடிப்படைக் கருவிகள்.
2. தோல்வியும் ஒரு பாடமே
அக்ரி கிருஷ்ணமூர்த்தி தோற்றார். ஆனால் அந்தத் தோல்வி அவருக்கு ‘அதிகாரத்தின் தலையீடு’ எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதைப் புரிய வைத்தது. இன்று அவர் ஒரு கொறடாவாக, ஒவ்வொரு வாக்கும் எப்படி முக்கியம் என்பதை நன்கு அறிவார்.
3. உத்திகள் மாறாது; களம்தான் மாறும்
கல்லூரியில் அமித் செய்த ‘அறை அறையான அணுகுமுறை’தான் இன்று ‘பூத் மேலாண்மை’ ஆகியிருக்கிறது. கல்லூரியில் அவன் பயன்படுத்திய ‘செல்வாக்குள்ள ஒருவரை இணைத்தல்’தான் இன்று ‘உள்ளூர் தலைவர்களைக் கட்சிக்கு ஈர்த்தல்’ ஆகியிருக்கிறது.
உங்கள் கிராம பஞ்சாயத்துத் தேர்தலாகட்டும், நகர மாநகராட்சியாகட்டும், மக்களவைத் தேர்தலாகட்டும் – எல்லா அளவிலும் ஒரே உத்திகள்தான் வேலை செய்கின்றன:
- ஒவ்வொரு வாக்காளரையும் தனிநபராக அணுகுதல்
- செல்வாக்கு மையங்களை இனங்காணுதல்
- தகவல்களைச் சேகரித்து பகுப்பாய்வு செய்தல்
- கடைசி நேரம் வரை முடிவெடுக்காதவர்களை இலக்கு வைத்தல்
கல்லூரி மைதானத்தில் இந்த உத்திகளைக் கற்றவர்கள்தான், இன்று பெரிய அளவில் தேர்தல்களை நிர்வகிக்கிறார்கள்.
தமிழக மாணவர் அரசியலின் பரிணாமம் – 1967 முதல் இன்று வரை
1960-களில் சித்தாந்த விழிப்புணர்வுடன் இயங்கிய மாணவர் இயக்கம், இன்று தொழில்நுட்பம், வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் சார்ந்த புதிய வடிவத்திற்கு மாறியுள்ளது.
1965-ல் வெடித்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் தமிழ்நாட்டின் ஒவ்வொரு கல்லூரியிலும் மாணவர்களை ஒரு மாபெரும் அரசியல் சக்தியாகத் திரட்டியது. அந்த எழுச்சியை உரமாக்கிக் கொண்டுதான் 1967-ல் பேரறிஞர் அண்ணா தலைமையில் திமுக ஆட்சியைப் பிடித்தது. அன்று மாணவர்கள் அரசியல் மாற்றத்தின் முதன்மைச் சக்தியாக இருந்தனர்.
ஆட்சியைப் பிடித்த பிறகு, எதிர்காலத்தில் இதே மாணவர் சக்தி தங்களுக்கு எதிராகத் திரும்பிவிடக் கூடாது என்ற முன்னெச்சரிக்கையினாலும், வளாக அமைதியைக் காரணம்காட்டியும் கல்லூரி மாணவர் மன்றத் தேர்தல்கள் படிப்படியாகத் தவிர்க்கப்பட்டன. நேரடித் தேர்தல்களுக்குப் பதிலாக நிர்வாகமே பிரதிநிதிகளை நியமிக்கும் முறை வந்தது. விளைவு? வகுப்பறைகளிலும் கல்லூரிகளிலும் கொள்கை சார்ந்த அரசியல் விவாதங்கள் நின்றன. மாணவர்கள் “அரசியல்சாரா” தலைமுறையாக மாறத் தொடங்கினர்.
இன்று கையில் இருக்கும் ஸ்மார்ட்ஃபோனும் கேமராவும் மாணவர்களை உள்ளடக்க உருவாக்குபவர்களாகவும் ரீல்ஸ் போடுபவர்களாகவும் மாற்றியுள்ளன. பட்டப்படிப்பு முடித்தும் வேலைவாய்ப்பின்மை அதிகரித்த சூழலில், இளைஞர்களின் கவனம் வாழ்வாதாரம் மற்றும் தற்காலிக வருமானத்தை நோக்கித் திரும்பியது. ஆழமான அரசியல் சிந்தனையை விட உடனடி கவன ஈர்ப்பும் வருமானமுமே பிரதானமாயின.
இந்த வெற்றிடத்தைப் பயன்படுத்தி புதிய அரசியல் வரவுகள் வருகின்றன. விஜய் தலைமையிலான தமிழக வெற்றிக் கழகம் (TVK) போன்ற அமைப்புகள், இளைஞர்களின் சமூக ஊடகப் பழக்கவழக்கம் மற்றும் மாற்றத்திற்கான தேடலைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி இளைஞர்களைத் திரட்டி வருகின்றன.
தொகுப்பாகச் சொன்னால்: 1960-களில் கொள்கை மற்றும் போராட்டங்கள் மூலமாகத் தெருக்களில் உருவான மாணவர் அரசியல், இன்று ‘அரசியல் ஆண்மைநீக்கம் செய்யப்பட்ட’ சூழலில், கைப்பேசித் திரைகளிலும் ரீல்ஸ்களிலும் புதிய வடிவம் எடுத்து அரசியல் களத்தை ஆட்டிப்படைக்கிறது.
இந்த இரண்டு மனிதர்களின் வாழ்க்கைப் பயணங்களையும் புரிந்து கொள்வதன் மூலம் நாம் உணர வேண்டியவை:
- தேர்தல் என்பது சாதாரணமானது அல்ல – அது ஆழமான கணக்கீடுகளின் விளைவு.
- ஒவ்வொரு வாக்கும் முக்கியம் – ஒரு தலையீடு, ஒரு முடிவு, ஒரு மாணவரின் தோல்வியில் முடியலாம்.
- கல்லூரி அரசியல் என்பது வெறும் விளையாட்டு அல்ல – அது நாடு நிர்வகிக்கும் திறனின் தொடக்கப் புள்ளி.
அமித் ஷாவும் அக்ரி கிருஷ்ணமூர்த்தியும் – இருவரும் வெவ்வேறு மாநிலங்கள், வெவ்வேறு கட்சிகள், வெவ்வேறு பாதைகள். ஆனால் இருவருக்கும் ஒரு பொதுத்தன்மை: கல்லூரி மைதானம்தான் அவர்களின் முதல் அரசியல் குரு.
அந்த மைதானத்தில் கற்ற பாடங்கள், தோல்விகள், உத்திகள், மனித உளவியல் புரிதல் – இவை அனைத்தும் இன்று அவர்களை வழிநடத்துகின்றன.
எனவே, அடுத்த முறை உங்கள் கல்லூரியில் மாணவர் தேர்தல் நடக்கும் போது, அதை வெறும் ‘வேடிக்கை’ என்று நினைக்காதீர்கள். அந்த மைதானத்தில் நிற்கும் ஒவ்வொரு மாணவனுக்கும், அவன் அறியாமலேயே, எதிர்கால இந்தியாவின் தேர்தல் உத்தி வகுக்கப் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது.
அதுதான் இந்த கல்லூரி அரசியலின் உண்மையான முகம்.
“சிறிய கல்லூரியில் விதைக்கப்படும் அரசியல் விதைகள்தான், ஒரு நாள் நாட்டின் ஆட்சியாக முளைக்கின்றன.”
நீங்கள் ஒரு மாணவனாக இருந்தாலும், பெற்றோராக இருந்தாலும், சாதாரண குடிமகனாக இருந்தாலும் – இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். அரசியல் என்பது யாரோ ஒருவரின் வேலை அல்ல. அது நம் அனைவரின் வாழ்க்கையையும் தீர்மானிக்கும் களம். அந்தக் களத்தில் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டியது நமது கடமை.
